II FZ 789/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 227/14 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 2 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za październik 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 2 grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za październik 2010 r. , C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarło wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Postanowieniem z dnia 24 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 227/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie Sąd I instancji skargę odrzucił. Swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy Sąd oparł na art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 153 Poz. 1270 ze zm., dalej zwana: "p.p.s.a."), wskazując, że skarga spółki okazała się oczywiście bezzasadna, gdyż skarga kwalifikowała się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Powyższe postanowienie zaskarżone zostało przez stronę zażaleniem, w którym zarzucono naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę dołączonych do wniosku dokumentów i nieuprawnione przyjęcie, że nie wykazała, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając zażalenie podniosła, że nie prowadzi już działalności gospodarczej, w efekcie nie osiąga żadnych zysków. Środki trwałe, które posiada, są obecnie niesprzedawalne. Dodatkowo nie posiada aktywów obrotowych, które dałoby się upłynnić i zamienić na gotówkę. Ponadto nie ma wpływu na udziałowców Spółki w zakresie ich decyzji o ewentualnych dopłatach. . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z powołanym przez Sąd pierwszej instancji art. 247 p.p.s.a prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Orzecznictwo sądowe, jak i doktryna stoją na jednolitym stanowisku, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (np. postanowienia NSA: z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09, LEX nr 552419; z dnia 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09 LEX nr 551912; z dnia 4 czerwca 2008 r., II OZ 561/08, LEX nr 494352). Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II FZ 564/06 oraz z dnia 15 lipca 2008 r.,sygn. akt II GZ 146/08, potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji, skarga została wniesiona bez wykazania umocowania do reprezentowania osoby prawnej. Słusznie więc w orzeczeniu podkreślono, iż brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 06 kwietnia 2005r., II GZ 19/2005, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewykonanie nałożonego przez Sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a Sytuacja taka kwalifikowała się pod przesłankę oczywistej bezzasadności skargi, w związku z czym wniosek o przyznanie prawa pomocy należało na podstawie art. 247 p.p.s.a. oddalić. Ponieważ orzeczenie WSA we Wrocławiu odpowiadało prawu, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.