I SA/Wr 227/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za październik 2010 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

A sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: strona, skarżąca) wniosła w dniu 10 stycznia 2014 r. skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję wraz z wnioskiem o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 12 lutego 2014 r. skarżąca została wezwana do złożenia dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania, tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w tym przedmiocie zostało doręczone skarżącej w dniu 24 lutego 2014 r. (k. 18 akt sądowoadministracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na to, że jej braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.) każde pismo strony - w tym skarga - powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z kolei przepis art. 29 u.p.p.s.a. nakłada obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu strony przy pierwszej czynności w sprawie. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji osoby prawnej jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu w trybie art. 49 § 1 u.p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 06 kwietnia 2005r., IIGZ 19/2005, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewykonanie nałożonego przez Sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a (zob. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., GSK 1337/2004, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 91). W niniejszej sprawie strona skarżąca mimo prawidłowo skierowanego wezwania oraz pouczenia o procesowych konsekwencjach niewykonania nałożonego obowiązku, nie przedłożyła dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego), a zatem nie uzupełniła braków formalnych skargi. Co do zaś wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, to - wobec przedstawionych wyżej okoliczności - zastosowanie znalazł art. 247 u.p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Należy przez to rozumieć, że nawet, gdyby strona spełniała przesłanki do przyznania prawa pomocy, uprawnienie to jej nie przysługuje, gdy skarga bez głębszej analizy nie ma szans na uwzględnienie. Taka sytuacja zachodzi natomiast zawsze w przypadku, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 u.p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z dnia 22 listopada 2012 r., I OZ 864/12; z dnia 31 maja 2012 r., II FZ 374/12; z dnia 11 września 2013 r., II FPP 1/13; CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. W przedmiocie zaś wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd, na podstawie art. 247 u.p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.