II FZ 752/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 1299/15 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 27 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 24 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1299/15, odrzucił skargę J. Z. – nazywanej dalej "Skarżącą", na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 27 października 2015 r. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że prawomocnym postanowieniem odmówiono Skarżącej przyznania prawa pomocy, a następnie zarządzeniem z 10 maja 2016 r. wezwano ją do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Zarządzenie to zostało doręczone Skarżącej 30 maja 2016 r. w trybie przewidzianym w art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Tym samym, kierując się art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca stwierdziła, że nie ma ono podstaw prawnych i faktycznych, ponieważ Skarżąca nie została wezwana przez Sąd pierwszej instancji do uzupełnienia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne, dlatego podlega oddaleniu. Z akt sprawy wynika, że na wskazany przez Skarżącą adres została nadana przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego. Przesyłka ta została dwukrotnie awizowana, a następnie zwrócona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (k. 86 i 87 akt sprawy). Pierwszy raz została awizowana 16 maja 2016 r., drugi raz 24 maja 2016 r. Z pieczęci widniejącej na kopercie oraz adnotacji na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie została odesłana do sądu 31 czerwca 2016 r. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że wezwanie zostało doręczone Skarżącej zgodnie z art. 73 P.p.s.a. 30 maja 2016 r. – a co za tym idzie, skoro Skarżąca nie uiściła wpisu w przewidzianym terminie, skargę należało odrzucić, tak jak tego wymaga art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.