II FZ 743/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Grzęda, po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 126/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 12 września 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 126/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że zarządzeniem z dnia 23 lipca 2018 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Gdańsku wezwał skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 6 lutego 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2000 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Sąd wyjaśnił, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż zarządzenie doręczono skarżącej w dniu 31 lipca 2018 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie, toteż stosownie do art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") sąd odrzucił skargę. W zażaleniu wywiedzionym od ww. postanowienia skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie: 1. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 244 § 1 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, od której wprawdzie nie uiszczono wpisu, jednakże wniesiono o przyznanie prawa pomocy w całości, którego skarżącej nie udzielono, mimo że spełniała ona ku temu ustawowe przesłanki; 2. art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP na skutek ograniczenia praw skarżącej do sądu na skutek bezzasadnej odmowy przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że mając na uwadze art. 220 § 3 p.p.s.a. słusznie przyjęto, iż skarżąca została w sposób prawidłowa wezwana do uiszczenia wpisu. Prawidłowo sformułowane wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 6 lutego 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącej 31 lipca 2018 r. (karta nr 51 akt sądowych). Skarżąca wpisu nie tylko nie uiściła, ale i w zażaleniu nie neguje tej kwestii. Argumentacja przedstawiona w zażaleniu w istocie odnosi się do wniosku dotyczącego prawa pomocy, która to kwestia nie jest przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu wpadkowym. Dodać należy, że w chwili obecnej w niniejszej sprawie żadne postępowanie z wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie toczy się i nie toczyło w momencie odrzucenia skargi. W zażaleniu nie powołano zarazem żadnego argumentu zdolnego skutecznie podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu, który odrzucił nieopłaconą skargę (nieopłaconą mimo stosownego wezwania w tym zakresie). W odniesieniu do argumentacji skarżącej stwierdzić należy, iż z tego, że strona może domagać się dochodzenia swoich praw na drodze sądowej nie wynika, iż może ona zarazem uchybiać wymaganiom procedury i nie stosować się do przepisów, które wyznaczają ramy postępowania sądowego. Prawo do sądu oznacza między innymi, że strona ma możliwość dochodzenia swoich racji przed sądem, jednak nie jest ono równe temu, iż kontrola sądowa musi zostać zrealizowana także w takim wypadku, gdy strona w wyniku własnych działań uniemożliwia przejście przez Sąd do kolejnych etapów postępowania. W kontekście powołanej w uzasadnieniu zażalenia argumentacji stwierdzić również trzeba, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania o tyle nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, iż nie uniemożliwiało ono stronie wystąpić z ponownym wnioskiem w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznawszy, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.