II FZ 72/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński, po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1302/14 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie ze skargi Z. S. na niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 2143/10 postanawia oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządzeniem z dnia 7 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1302/14 w sprawie ze skargi Z. S. na niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 2143/10 pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia 25 lipca 2016 r., zatytułowane "Odpowiedzialność urzędników sędzia WSA Kraków maja Chodacka". W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. skarżący został wezwany aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania sprecyzował charakter procesowy pisma z dnia 25 lipca 2016 r. Powyższe wezwanie, mimo że zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 3 września 2016 r., pozostało bez odpowiedzi. W konsekwencji na podstawie art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd I instancji stwierdził, że pismu skarżącego nie można było nadać dalszego biegu. Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym skarżący przedstawił sposób postępowania urzędników, by "nauczeni przykrym doświadczeniem nie popełniali fatalnych w skutkach błędów". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarządzenie z dnia 7 listopada 2016 r. jest zgodne z prawem. Skoro skarżący pomimo wezwania zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. nie sprecyzował charakteru swojego pisma procesowego z dnia 25 lipca 2016 r., to Sąd na podstawie art. 49 p.p.s.a. uprawniony był do pozostawienia go bez rozpoznania. Treść art. 49 § 2 p.p.s.a. stanowi wprost, że jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Odnosząc się natomiast do zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, które uzasadniałyby stwierdzenie, że Sąd I instancji wydając zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania naruszył art. 49 § 2 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. w zw. z art. 198 i z art. 197 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. [pic]