II FZ 718/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1335/13 o odrzuceniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1335/13 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 lipca 2013 r. nr, [...] [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1335/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 stycznia 2014 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy M.L. - zwanej dalej "Skarżącą", w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 lipca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 2 listopada 2013 r., (uzupełnionym oświadczeniem z dnia 8 grudnia 2013 r.) Skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014 r. referendarz sądowy odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy. Przesyłka zawierająca odpis ww. postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia została doręczona Skarżącej w dniu 31 stycznia 2014 r. W pouczeniu tym wskazano jednoznacznie, że sprzeciw wniesiony po terminie zostanie odrzucony. W dniu 10 lutego 2014 r. (data nadania w UP) Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego. Sąd pierwszej instancji, na mocy art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", odrzucił sprzeciw. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 259 § 1 P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Z kolei w myśl art. 259 § 2 P.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie wskazany wyżej siedmiodniowy termin dla złożenia sprzeciwu upłynął bezskutecznie z dniem 7 lutego 2014 r., natomiast Skarżąca dokonała tej czynności procesowej w dniu 10 lutego 2014 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie odrzucające sprzeciw, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, że sytuacja materialna pozwala jej na poniesienie zarówno kosztów związanych z postępowaniem sądowym, jak i opłaceniem adwokata. Nie zostały wzięte pod uwagę okoliczności, że co prawda siostra Skarżącej pokrywa koszty opłat, ponieważ Skarżąca nie ma dochodu, ale nie jest to pomoc stała. Skarżąca obecnie bowiem dzieli jednopokojowe mieszkanie razem z siostrą, ale tylko do momentu znalezienia zatrudnienia. Po opisaniu swojej sytuacji materialnej Skarżąca podniosła, że w dniu 31 stycznia 2014 r. otrzymała przesyłkę, jednak ze względu na chorobę (przeziębienie) po odbiorze pisma nie miała możliwości zapoznania się z nim. Dopiero gdy zdrowie jej na to pozwoliło, w dniu 7 lutego 2014 r. zapoznała się w późnych godzinach popołudniowych z informacją o odrzuceniu sprzeciwu i przygotowała stosowną odpowiedź, jednak nie miała możliwości jej wysyłki i dlatego wysłała ją dopiero w pierwszy możliwy dzień, tj. w poniedziałek 10 lutego 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, zgodnie z treścią art. 259 § 1 P.p.s.a., strona od orzeczenia referendarza sądowego, w tym przypadku postanowienia z dnia 16 stycznia 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, ma prawo wnieść do właściwego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Bezspornym w niniejszej sprawie było, że powyższe postanowienie zostało doręczone Skarżącej w dniu 31 stycznia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k-26), co też Skarżąca zaznaczyła w zażaleniu, a sprzeciw został złożony w dniu 10 lutego 2014 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym, k-28). W związku z powyższym termin do jego wniesienia minął w dniu 7 lutego 2014 r. (piątek). Ponadto w tym miejscu należy podkreślić, że termin ten ma charakter ustawowy i nie podlega przedłużeniu. Skarżąca nie złożyła również wniosku o jego przywrócenie, gdzie bada się przyczyny złożenia danego pisma po terminie. Skarżąca miała siedem dni od dnia doręczenia postanowienia na wniesienie sprzeciwu. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności bezspornym jest, że terminu tego nie dochowała. Wobec powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a. odrzucił sprzeciw. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, iż został on złożony z uchybieniem terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zażalenie nie zawiera zarzutów, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego postanowienia. Podawane przez Skarżącą, jako uzasadnienie wniosku okoliczności, takie jak przeziębienie, nie mogą być uznane za przyczyny usprawiedliwiające uchybienie siedmiodniowego terminu do złożenia sprzeciwu. W konsekwencji musiało to prowadzić do odrzucenia sprzeciwu z powodu złożenia go z uchybieniem terminu. Bowiem bez znaczenia dla prawidłowości zaskarżonego postanowienia pozostają podniesione przez Skarżącą kwestie dotyczące jej aktualnego stanu zdrowia oraz sytuacji materialnej, albowiem odnoszą się one do kwestii merytorycznych, a te nie były przedmiotem rozpoznania przy wydawaniu postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.