II FZ 71/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt I SA/Po 842/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 25 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z 14 marca 2017r., o sygn. akt I SA/Po 842/16, oddalił wniosek S.K. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącego, WSA w Poznaniu postanowieniem z 10 kwietnia 2017r. o sygn. akt I SA/Po 842/16 utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Odpis tego postanowienia, z pouczenia o prawie jego zaskarżenia, doręczono skarżącemu w 14 kwietnia 2017r. Pismem z 20 kwietnia 2017r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu. Postanowieniem z dnia 12 października 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił powyższe zażalenie. W uzasadnieniu wskazano, że w obecnie obowiązujące przepisy ustawy procesowej, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. a nadanym ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), takiej możliwości nie przewidują. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że błędne pouczenie strony przez sąd nie kreuje prawa strony do wniesienia zażalenia. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 260 P.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), przy czym w tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji (§ 2). To zaś oznacza, że na postanowienie wydane przez sąd wojewódzki w wyniku rozpoznania sprzeciwu nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniesione na takie postanowienie zażalenie, jako niedopuszczalne, należało odrzucić, co też prawidłowo uczynił Sąd pierwszej instancji. Samo zaś błędne pouczenie strony o prawie do wniesienia zażalenia, jakkolwiek naganne, nie kreuje po jej stronie prawa do wniesienia środka odwoławczego, którego nie przewidują przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.