II FZ 632/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 1156/14 w zakresie sprostowania oczywistej omyłki w sprawie ze skargi W. G. na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w Krakowie nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1156/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2015 r. co do daty doręczenia skarżącemu zarządzenia Przewodniczącego z dnia 9 czerwca 2015 r., poprzez wpisanie "w dniu 29 czerwca 2015 r." zamiast błędnie podanego "w dniu 29 czerwca 2016 r.". W uzasadnieniu Sąd powołał się na art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a."), wskazując, że błąd stanowi oczywistą omyłkę pisarską podlegającą sprostowaniu, gdyż data doręczenia wynika wprost z akt sprawy. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu podniósł, że sprostowaniu nie może podlegać tak istotny element jak wskazanie na orzeczenie sądowe. Tego typu sprostowanie nie może być poczytywane jako oczywista omyłka. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Omyłka pisarska w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a., to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widoczna mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazu (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FZ 568/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast zgodnie z odesłaniem z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprostowanie orzeczenia sądowego to konstrukcja procesowa mająca na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia – to dopuszczalne jest jedynie na drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania może być każde orzeczenie bez względu na jego zaskarżalność czy prawomocność. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Niedokładność czy omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania (zob. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 486 i nast.). W przedmiotowej sprawie WSA sprostował treść uzasadnienia postanowienia co do daty doręczenia skarżącemu zarządzenia Przewodniczącego z dnia 9 czerwca 2015 r., poprzez wpisanie "w dniu 29 czerwca 2015 r." zamiast błędnie podanego "w dniu 29 czerwca 2016 r.". Takie działanie mieści się w zakresie postępowania dotyczącego sprostowania niedokładności, czy też omyłki, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Wbrew temu co podnosi skarżący, sprostowaniu uległa data wskazana w uzasadnieniu postanowienia, a nie wskazanie na orzeczenie sądowe. Z akt sprawy wynika bezspornie, że datą doręczenia odpisu zarządzenia jest 29 czerwca 2015 r., a nie 29 czerwca 2016 r., zatem sprostowanie było oczywiście uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 i w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., należało zażalenie oddalić.