II FZ 63/18

Dnia 5 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 977/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 977/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku rolnego za 2016 r. Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi przez nadesłanie 3 egzemplarzy odpisów skargi własnoręcznie podpisanych oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, z zastrzeżeniem, że w przypadku nieusunięcia wskazanych braków formalnych skargi, skarga zostanie odrzucona, stosowanie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a.". Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 22 września 2016 r. [karta nr 10 akt sądowych]. Przy piśmie z dnia 17 marca 2017 r. (data wpływu do Sądu) skarżąca nadesłała odpisy skargi z dnia 27 lipca 2016 r. wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Nadal jednak nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia. Postanowieniem z dnia 30 maja 2017 r. Sąd oddalił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W zaskarżonym postanowieniu WSA w Krakowie, odrzucając skargę, wyjaśnił, że w niniejszej sprawie termin do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci nadesłania jej odpisów oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia upływał w dniu 29 września 2016 r. Skarżąca dopiero przy piśmie z dnia 17 marca 2017 r. uzupełniła tylko jeden z braków, dotyczący odpisów skargi. WSA podniósł, że dokonanie przez skarżącą czynności poprzez nadesłanie 3 odpisów skargi po upływie wyznaczonego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału terminu, zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a., jest bezskuteczne. W zażaleniu wywiedzionym od ww. postanowienia skarżąca zaskarżyła je w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi, mimo iż braki, których skarżąca nie uzupełniła, nie uniemożliwiają nadania skardze prawidłowego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii nadesłania odpisów skargi po upływie terminu, zauważyć można, że kwestia ta była przedmiotem uchwały NSA, który w dniu 18 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt I OPS 13/13 (dostępna, podobnie jak inne orzeczenia powołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdził, że: (1) niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd; (2) złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a, ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Okoliczności, na podstawie których uznać należy, że w niniejszej sprawie stan faktyczny odpowiada temu, do którego odnosi się ta uchwała, nie są w zażaleniu kwestionowane. Skarżąca nie załączyła wymaganej liczby odpisów skargi i mimo stosownego wezwania nie uzupełniła tego braku w wymaganym terminie. Już z tego powodu skargę należało odrzucić. Odnosząc się z kolei do drugiej kwestii, przypomnieć można, że zgodnie z treścią art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Nie może budzić wątpliwości, że sprawa, w której wydano zaskarżone postanowienie, dotyczy należności pieniężnej – zaskarżoną do WSA decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Liszki, którą to decyzją ustalono wymiar podatku rolnego na rok 2016. W konsekwencji do nadania jej dalszego biegu niezbędna była informacja o wartości przedmiotu zaskarżenia. W sprawie dotyczącej podatku rolnego bowiem wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość tego, co w ramach przedmiotu zaskarżonej decyzji jest przez stronę kwestionowane. Jeżeli skarga nie dotyczy pełnej wysokości ustalonego wymiaru podatku, a tylko jego części, to wartością przedmiotu zaskarżenia jest wysokość tej kwestionowanej kwoty (por. uchwała NSA z 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07). Istotna jest zatem wola strony skarżącej, co do zakresu zaskarżenia decyzji - w całości czy w części. Wobec powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można było uznać, że brak wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak nieistotny, i że skardze można było nadać bieg. Skoro w rozpoznawanej strona w ogóle nie uzupełnia omawianego braku, czego w zażaleniu nie kwestionuje, to wobec upływu terminu na dokonanie tej czynności, Sąd pierwszej instancji prawidłowo na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. W konsekwencji nie można przyjąć, że zaskarżone postanowienie narusza konstytucyjną zasadę prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Uprawnienie to, wobec podjętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie czynności (wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a.), nie zostało naruszone (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1337/16). Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego i nieograniczonego prawa do składania środków zaskarżenia. Wymóg zachowania terminów ustawowych nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji. ----------------------- 3