II FZ 580/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/GD 938/16 w przedmiocie odrzucenia zażalenia L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 21.07.2017 r., wydanym na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie tegoż Sądu z dnia 15.05.2017 r., utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wskazał, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje od postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wymienionych w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a., a ponadto w przypadkach przewidzianych innymi przepisami. Od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, zapadłych w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego, przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia; nie jest to też przypadek wymieniony w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Zażalenie skarżącej podlegało więc odrzuceniu jako niedopuszczalne. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości, podnosząc, że orzeczenie referendarza sądowego nie zastępuje orzeczenia sądu, a stronie przysługuje prawo do kontroli zapadłych w jej sprawie orzeczeń przez sąd wyższego szczebla. Oznacza to, że w sprawie zastrzeżonej dla sądów orzekał organ nie będący sądem, a orzeczenie sądu oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zostało merytorycznie zbadane wskutek odrzucenia zażalenia ze względu na jego niedopuszczalność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tryb rozpoznawania wniosków o przyznanie prawa pomocy, w tym rozstrzygania tych wniosków przez referendarza sądowego a następnie – w przypadku wniesienia przez stronę sprzeciwu od takiego rozstrzygnięcia – przez wojewódzki sąd administracyjny, został uregulowany w rozdziale trzecim działu piątego P.p.s.a., w szczególności w art. 258 § 1 i § 2 P.p.s.a. (co do orzeczeń referendarza sądowego) i w art. 259-261 P.p.s.a. (co do orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego). Postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego, jest ostateczne i nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia, w tym zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo więc najpierw rozstrzygnął sprzeciw skarżącej od orzeczenia referendarza sądowego, a następnie stwierdził niedopuszczalność zażalenia od wydanego przez ten Sąd postanowienia. Odrzucenie zażalenia skarżącej na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. było więc zgodne z prawem i – wbrew zarzutom zażalenia – nie oznacza rozpoznania sprawy skarżącej przez organ nie będący sądem; okoliczność, że sąd zbadał sprawę skarżącej tylko pod względem formalnym, a nie merytorycznie, jest wyłącznie następstwem niesprostania przez nią wymogom formalnym wniosków procesowych. Z powyższych względów zażalenie skarżącej podlega oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.