II FZ 579/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 maja 2017 r. sygn. akt I SA/GD 938/16 w przedmiocie odrzucenia skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 15.05.2017 r., wydanym na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) odrzucił skargę. Wskazał, że zarządzeniem z dnia 6.12.2016 r. wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania, zarządzeniem z dnia 17.01.2017 r. wezwano ją do uiszczenia w terminie siedmiu dni wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia, a w odpowiedzi na to wezwanie skarżąca ponowiła wniosek o przyznanie prawa pomocy i wpisu nie uiściła. W sytuacji, gdy stronie prawomocnie odmówiono przyznania prawa pomocy, jej ponowny wniosek nie zwalnia z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego i nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 § 1 P.p.s.a. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości, podnosząc, że posiada drogę sądową do dochodzenia swoich żądań, a odrzucenie jej środka zaskarżenia było błędne, gdyż referendarz sądowy nie jest organem sądowym w rozumieniu ustawy o sądach powszechnych, co sprawia, że kontrola sądowa jest tylko jednoinstancyjna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadnie przyjął, że w sytuacji, gdy stronie prawomocnie odmówiono przyznania prawa pomocy, ponowienie przez nią wniosku o przyznanie tego prawa nie zwalnia jej z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego i nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 § 1 P.p.s.a. Prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy wiąże bowiem zarówno stronę, do której jest skierowane, jak i sąd, który je wydał i ostatecznie kształtuje stosunki prawne w zakresie nim objętym. Jego rezultatem jest więc ziszczenie się obowiązku zapłacenia przez skarżącą wpisu od skargi, a uchybienie tej powinności prowadzi do jej odrzucenia. Nie oznacza to pozbawienia skarżącej drogi sądowej do dochodzenia praw, bowiem jest ona nadal otwarta, pod warunkiem spełnienia przewidzianych prawem i obowiązujących wszystkich uczestników postępowania sądowoadministracyjnego warunków formalnych, w tym w zakresie poniesienia stosownych opłat. Orzeczenia referendarza sądowego kontrolowane są przez sąd administracyjny, postępowanie w przedmiocie prawa pomocy nie jest więc jednoinstancyjne. Zażalenie skarżącej nie jest więc zasadne i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.