II FZ 547/14

II FZ 547/14 POSTANOWIENIE Dnia 1 sierpnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2014 r., III SA/Wa 1046/13 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi B.sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2013 r., III SA/Wa 1046/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie B.sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanego dalej spółką). Sąd wskazał, że mimo wezwania spółka nie uzupełniła braków formalnych zażalenia – dlatego zażalenie zostało odrzucone. Na postanowienie o odrzuceniu z dnia 18 listopada 2013 r. spółka w dniu 11 grudnia 2013 r. wniosła zażalenie. W dniu 9 stycznia 2014 r. sąd wezwał spółkę do wniesienia opłaty od zażalenia z dnia 11 grudnia. Sąd wskazał wartość wpisu i określił termin na jego dokonanie. Do dnia 17 lutego 2014 r. spółka nie wniosła wpisu, jak wynikało z dokumentów księgowych nadesłanych z oddziału finansowo-budżetowego sądu. W dniu 24 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił nieopłacone zażalenie z dnia 11 grudnia 2013 r. Uzasadniając wydane w sprawie postanowienie, sąd pierwszej instancji podniósł, że w myśl art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej: p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Sąd wskazał, że ze względu na fakt, iż w wyznaczonym terminie należny wpis nie został uiszczony, zażalenie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. podlegało odrzuceniu. 2. W dniu 18 marca 2014 r. spółka wniosła o "uchylenie postanowienia z dnia 24 lutego 2014 r., gdyż nie mogła wyczerpać drogi prawnej. Doręczenie nie nastąpiło z powodu braku formularza zawiadomienia dla adresata o pozostawieniu przesyłki według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz.1277, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie doręczeń). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 3. Na karcie 87 akt znajduje się zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 stycznia 2014 r., w którym wzywa się B.W., podpisującego się jako "jednoosobowy zarząd i jedyny wspólnik" i reprezentującego spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł., stosowanie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193). Na karcie 90 akt znajduje się potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej wskazane wyżej pismo. Pismo to, opatrzone datą 9 stycznia wyszło z sądu w dniu 10 stycznia, a doręczone zostało B. W. w dniu 21 stycznia 2014 r., co wskazany B. W. potwierdził własnoręcznym podpisem. Tym samym do doręczenia wezwania doszło. Tymczasem B. W.podnosi, że doręczenie nie nastąpiło z powodu braku formularza zawiadomienia dla adresata o pozostawieniu przesyłki według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia w sprawie doręczeń. Kwestię doręczeń ustawodawca uregulował w art. 65-81 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). Z art. 67 p.p.s.a. § 2 i 3 wynika, że pisma w postępowaniu sądowym dla osoby prawnej (jaką jest sp. z o.o.) doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania jej przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism; pisma dla przedsiębiorców i wspólników spółek handlowych wpisanych do rejestru sądowego doręcza się na adres podany w rejestrze. Zatem jeśli adresatem pisma jest osoba prawna, np. spółka z o.o., to pismo odbiera osoba fizyczna. Art. 69 p.p.s.a. stanowi, że doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Jest to zatem doręczenie właściwe- następuje bezpośrednio adresatowi. Art. 72 p.p.s.a. mówi natomiast, że jeżeli nie zastanie się adresata w mieszkaniu, można doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Z regulacji zawartej w art. 72 p.p.s.a. wynika, że istnieje domniemanie, iż domownik adresata podpisując się na potwierdzeniu odbioru – doręczy pismo adresatowi, czyli pismo i tak dotrze do rąk adresata. Zawsze jednak istnieje możliwość, że adresat pisma – z różnych względów- będzie chciał zatrzymać bieg postępowania. W tym celu sam nie będzie odbierał pism, zakaże tego pracownikom i rodzinie, nie będzie otwierał listonoszowi. Z tego względu ustawodawca wprowadził instytucję doręczenia zastępczego w art. 73 p.p.s.a. Wynika z niego, że jeśli nie uda się doręczyć adresatowi pisma w sposób opisany w art. 65-69 p.p.s.a. to pismo można złożyć na okres 14 dni w placówce pocztowej i przy zachowaniu określonych procedur po upływie tych 14 dni zaistnieje skutek w postaci doręczenia pisma. Widać w tym przepisie odmienność regulacji- już nie zostawia się przesyłki z pismem członkowi rodziny adresata, znajomemu dozorcy, które to osoby zobowiązują się doręczyć pismo adresatowi, tylko pismo pozostawia się w określonym miejscu przez wskazany czas, mając nadzieję, że adresat pisma sam się po nie zgłosi. Kiedy zobowiązuje się członka rodziny do oddania adresatowi przesyłki, można liczyć na to, że osoba bliska dołoży wszelkich starań, by przesyłkę przekazać. Nie będzie tylko biernie czekała, ale sama będzie aktywnie poszukiwała adresata, by oddać mu przesyłkę. To zwiększa szanse na to, że przesyłka faktycznie dotrze do jej adresata. Jeżeli natomiast przesyłkę pozostawia się na poczcie i oczekuje się, że sam adresat się po nią zgłosi- szanse na jej dotarcie do adresata są minimalnie mniejsze. Z tego względu doręczenie zastępcze, uregulowane w art. 73 p.p.s.a. może zostać zastosowane, jeśli doręczenie opisane w art. 65-69 p.p.s.a. nie będzie możliwe. Ustawodawca zatem nakazał, by najpierw szukać samego adresata w domu, jeśli adresata nie będzie – można poprosić o pomoc kogoś bliskiego adresatowi, kto zobowiąże się oddać adresatowi przesyłkę, a dopiero jeśli nie będzie to możliwe- należy pozostawić przesyłkę na poczcie i czekać, aż adresat sam się znajdzie. Jeżeli nie będzie możliwe oddanie przesyłki bliskim adresata oraz adresat nie znajdzie się sam w określonym czasie to pozostawia się pismo w aktach ze skutkiem doręczenia. W tej sytuacji zatem nawet jeśli adresat nie otrzyma przesyłki i nie zapozna się z treścią pisma – istnieje domniemanie, że zna jego treść. Z tego domniemania płyną określone skutki dla adresata pisma- np. zaczynają biec terminy na dokonanie określonych czynności, chociaż adresat może nawet o tym nie wiedzieć. Aby możliwe było zastosowanie domniemania doręczenia z art. 73 p.p.s.a. muszą zostać spełnione określone warunki i orzecznictwo podchodzi do tego w sposób bardzo restrykcyjny. Po pierwsze- konieczne jest przechowanie pisma przez 14 dni w placówce pocztowej, po drugie- wymagane jest zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, po trzecie- konieczne jest pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Kolejne zawiadomienia muszą być prawidłowo wypełnione, tak, by adresat mógł mieć hipotetyczną możliwość odebrania przesyłki w terminie. Po czwarte- do doręczenia zastępczego z art. 73 p.p.s.a. może dojść dopiero po tym, gdy doręczenie przewidziane w art. 65-69 p.p.s.a. nie będzie możliwe. Ze względu na to, że pismo zostało odebrane (na karcie nr 90 znajduje się potwierdzenie odbioru, podpisane przez B. W.), czyli nastąpiło doręczenie z art. 65-69 p.p.s.a. to nie ma już konieczności stosowania doręczenia zastępczego z art. 73 p.p.s.a. Skoro nie ma konieczności stosowania doręczenia zastępczego z art. 73 p.p.s.a. to tym samym nie ma wymogu włączania do akt prawidłowo wypełnionych druków, będących załącznikami do rozporządzenia w sprawie doręczeń. Innymi słowy- skoro B. W. odebrał przesyłkę z sądu w dniu 21 stycznia 2014 r., w której znajdowało się zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia to nie znajdzie zastosowania instytucja doręczenia zastępczego z art. 73 p.p.s.a. i w związku z tym nie ma konieczności sprawdzania obecności wszystkich druków. Tym samym zarzut, że z powodu braku formularza do doręczenia w ogóle nie doszło jest niezasadny. 4. Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w sentencji na podstawie art. 197 i 184 p.p.s.a.