II FZ 546/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. Z. i S. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 532/16 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi R. Z. i S. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, z dnia 15 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r., III SA/Wa 532/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił spóźniona skargę R. Z. i S. Z.(zwanych dalej skarżącymi). Postanowienie o odrzuceniu skargi zostało skarżącym doręczone w dniu 4 lipca 2016 r. wraz z pouczeniem o możliwości zaskarżenia postanowienia zażaleniem. Skarżący wnieśli zażalenie (karta nr 26) i zostali wezwani zarządzeniem do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł (karta 27). Zarządzenie odebrali w dniu 2 sierpnia 2016 r. – karta 31. W dniu 8 sierpnia 2016 r. wnieśli zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie odrzucające skargę. Wskazali, że zaskarżają je w całości bowiem w rozporządzeniu kwota wpisu sądowego od zażalenia jest identyczna jak kwota wpisu od skargi, a opłaty te jednak powinny być zróżnicowane. Zażalenia bowiem są rozpatrywane na posiedzeniach niejawnych a nie na rozprawie z udziałem stron. Zatem ustalenie opłat na jednakowym poziomie jest niesprawiedliwe. To powoduje, że wpis jest wyższy niż wartość przedmiotu zaskarżenia, co zniechęca do korzystania z drogi sądowej co z kolei narusza konstytucyjne prawo obywateli do sądu. Taki sposób obliczania wpisów od zażalenia jest niezgodny z przepisami Konstytucji RP. Skarżący wnieśli ponadto o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem, czy art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem art. 220 § 2 i 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu wysłane do skarżących jest poprawne. Wskazuje kwotę wpisu, podstawę prawną jej wyliczenia, numer rachunku, termin na dokonanie wpłaty i rygor. Sąd związany jest przepisami prawa i nie może ich modyfikować. Skoro ustawodawca przewidział taki, a nie inny sposób wyliczenia kwoty wpisu – sąd zobowiązany jest tej regulacji przestrzegać. Podany w zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego przepis stanowi, że wpis stały - bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach 7) zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych - 100 zł. Zgodnie z tym przepisem sąd wezwał skarżących do jego uiszczenia w takiej kwocie. Jeżeli skarżący nie są w stanie uiścić wpisu sądowego bez istotnego uszczuplenia podstawowych potrzeb życiowych, to na każdym etapie postępowania mogą wystąpić do sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, o czym zostali pouczeni przez sąd przy doręczeniu zaskarżonego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się uzasadnionych przesłanek do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, w zakresie wskazanym w zażaleniu. Reasumując, zażalenie skarżących nie ma uzasadnionych podstaw, a wniosek o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego – przy uwzględnieniu zasady ekonomii procesowej (art. 7 p.p.s.a.) – nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.