II FZ 545/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1000/14 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi O. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 25 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 1000/14, odrzucił zażalenie O. R. – nazywanej dalej "Skarżącą", na postanowienie tego sądu z 10 maja 2016 r. Postanowieniem z 10 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił zażalenie Skarżącej na pismo wzywające ponownie do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 27 czerwca 2014 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. W motywach postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od zażalenia. Pismo z odpisem zarządzenia zostało doręczone Skarżącej 9 czerwca 2016 r. w trybie przewidzianym w art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Ponieważ w wyznaczonym terminie Skarżąca nie uiściła wpisu, Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie, wskazując na art. 220 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 230 § 1 i 2 tej ustawy. Pismem z 3 sierpnia 2016 r. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście bezzasadne, dlatego podlega oddaleniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił zażalenie Skarżącej. Przede wszystkim Skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od wspomnianego zażalenia, chociaż została do tego dwukrotnie wezwana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do nadania mu biegu i przekazania go do merytorycznego rozpoznania. W świetle art. 220 § 3 P.p.s.a. zobowiązany był natomiast do jego odrzucenia. Ponadto z akt sprawy wynika, że rozpoznawane zażalenie wpisuje się w ciąg czynności procesowych, u podstaw których stoi postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 23 września 2014 r. o odrzuceniu skargi oraz postanowienie z 15 września 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia. Skarżąca, wnosząc szereg środków odwoławczych od wspomnianych postanowień konsekwentnie ignoruje zarządzenia Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków fiskalnych zażaleń, w konsekwencji tego zostają one odrzucone. Po czym Skarżąca wnosi następne zażalenia, usiłując podważyć postanowienia sądu o odrzuceniu zażalenia. W sytuacji w której zażalenia wnoszone przez Skarżąca są co do istoty takie same i prowadzą do nieustannego powielania się postępowania sądowoadministracyjnego – chociaż skarga, którą wszczęto postępowanie została odrzucona i w tym zakresie, pomimo wielokrotnego składania zażaleń, Skarżącej nie udało się podważyć postanowienia w tym przedmiocie – należy stwierdzić, że rozpoznawane zażalenie stanowi nadużycie prawa do sądu. Zażalenie zostało oddalone na mocy art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.