II FZ 525/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 270/18 odrzucające skargę P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 8 stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości postanowienia o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 270/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (DIAS) z dnia 8 stycznia 2018 r. w przedmiocie uchylenia w całości postanowienia o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że 26 lutego 2018 r. skarżący wniósł do Sądu skargę na ww. postanowienie DIAS. Zarządzeniami z dnia 30 marca 2018 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od ich otrzymania, pod rygorem odrzucenia skargi przez jej podpisanie, bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi oraz uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Powyższe zarządzenia zostały doręczone skarżącemu na wskazany w skardze adres w dniu 23 kwietnia 2018 r. w trybie zastępczym, tj. dorosłemu domownikowi – ojcu skarżącego. W dniu 24 kwietnia 2018 r. skarżący uiścił wymagany wpis sądowy od skargi. Nie uzupełnił natomiast drugiego braku formalnego skargi, tj. nie podpisał jej ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza. Wskazywanym na wstępie postanowieniem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego, w zakreślonym przez Sąd siedmiodniowym terminie, wnioskowanego braku formalnego. Pismem z dnia 11 czerwca 2014 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego uzupełnił on oba braki, o które wnioskował Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, jednym z nich, w myśl art. 46 § 1 P.p.s.a. jest obowiązek podpisania pisma przez stronę, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie natomiast do art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśli art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W złożonym w niniejszej sprawie zażaleniu skarżący kwestionuje zasadność odrzucenia skargi, podnosząc, że w przesyłce skierowanej do Sądu, oprócz pisma z dnia 24 kwietnia 2018 r. oraz potwierdzenia wykonania przelewu, załączona była również podpisana przez niego skarga. Powyższe stwierdzenie nie znajduje jednak potwierdzenia w aktach niniejszej sprawy. Należy bowiem wskazać, że na karcie 17 akt sądowych znajduje się pismo skarżącego, w którym wskazuje on, że do pisma załącza potwierdzenie uiszczenia wpisu. Następnie na karcie 18 znajduje się potwierdzenie przelewu, a na karcie 19 koperta zaadresowana do Sądu. W aktach nie ma natomiast podpisanej przez skarżącego skargi. Zważając na powyższe nie można dać wiary twierdzeniom skarżącego zawartym w zażaleniu, że w przesłanej do Sądu kopercie znajdowała się również podpisana skarga. Okoliczność ta nie znajduje bowiem potwierdzenia w aktach sprawy. Za słuszne zatem należało uznać postępowanie Sądu pierwszej instancji, który odrzucił skargę skarżącego z uwagi na nieuzupełnienie przez niego braku formalnego skargi, tj. nie przesłanie podpisanego egzemplarza skargi. W sprawie zaktualizował się bowiem skutek procesowy, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a.