II FZ 523/17

Dnia 27 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 279/17 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R.T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości postanawia: 1) oddalić zażalenie, 2) sprostować z urzędu postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 279/17 w ten sposób, że w komparycji wyroku, w wersie dziewiątym i dziesiątym od góry, zamiast błędnie wpisanego nazwiska strony postępowania: "X." wpisać prawidłowe: "T.".

Postanowieniem z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 279/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu wniosku R.T. (dalej jako "Skarżący"), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2016 r. w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Urząd Skarbowy w L. Stwierdził bowiem, że brak wstrzymania i sprzedaży nieruchomości objętych skargą może wywołać po jego stronie nieodwracalne skutki prawne i jednocześnie znaczną szkodę majątkową. Mając na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że będące przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżone postanowienie, należy do aktów niepodlegających wykonaniu i niewymagających wykonania. Akt ten ma bowiem charakter odmowny i nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia powstałego wcześniej zobowiązania. Zdaniem Sądu, postanowienie to nie może zatem naruszać praw Skarżącego w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", które stanowiłyby podstawę wstrzymania jego wykonania. Sąd zaznaczył też, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego wykraczałoby poza kognicję sądu administracyjnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a. oraz wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu należy podkreślić, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałby znaczenia dla strony lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja (postanowienie), zanim zostanie zbadane przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Instytucja ta dotyczy przy tym aktów i czynności wykonalnych, tj. nadających się do wykonania i wymagających wykonania. Przedmiotem wykonania aktu jest każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata rozstrzygnięcia) polegające na działaniu, zaniechaniu pewnego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, czy nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) może być zatem tylko wówczas skuteczny, gdy przedmiot tej decyzji (postanowienia) nadaje się do wykonania. Analiza okoliczności niniejszej sprawy doprowadziła Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że zaskarżone postanowienie nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych Skarżącego i prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego. Zasadnie wskazano też, że negatywne ustosunkowanie się organu podatkowego do zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości nie miało wpływu na jego sytuację, bowiem nie nakladało na niego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmieniało powstałego wcześniej zobowiązania. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, iż zaskarżone postanowienie należy do aktów niepodlegających wykonaniu i niewymagających wykonania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 166 P.p.s.a. przepis ten znajduje odpowiednio zastosowanie do postanowień. W rozpoznawanej sprawie, w wyniku błędu, w sentencji zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu błędnie wpisał nazwisko strony postępowania, tj. zamiast "T." wpisano "X.". W związku z tym zaistniała potrzeba sprostowania sentencji zaskarżonego postanowienia, o czym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł w punkcie 2 sentencji.