II FZ 491/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 1045/14 o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 1045/14 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 1 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 1045/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: "WSA") sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu WSA z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. I SA/Rz 1045/14 w ten sposób, że w 6 wersie od góry w miejsce: "Przewodniczący SSO del. do WSA w Rzeszowie" wpisał: Przewodniczący SSO del. do WSA w Rzeszowie Piotr Popek". Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że jak wynika z akt sprawy postanowienie, które zostało sprostowane zapadło zgodnie z art. 16 § 2 p.p.s.a., w składzie jednego sędziego, co nie budzi wątpliwości z uwagi na podpis złożony pod jego sentencją jak i podpis pod jego częścią motywacyjną. Z kolei jaki był personalnie skład sądu jednoznacznie wynika z treści zarządzenia sporządzonego i zawartego bezpośrednio pod uzasadnieniem tegoż rozstrzygnięcia, tworzących razem immamentną całość. Oczywistość rzeczonej omyłki wynika także z faktu, że niniejsza sprawa została wyznaczona przez Przewodniczącego Wydziału do referatu SSO del. do WSA Piotra Popka, a ten sędzia jest aktualnie jedynym sędzią delegowanym z sądu powszechnego do orzekania w WSA. W zażaleniu na powyższe postanowienie WSA, Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności art. 156 § 1 p.p.s.a., art. 16 § 2, art. 138 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący podniósł, że z postanowienia z dnia 21 stycznia 2015 r. nie da się ustalić na podstawie jego treści, kto wydał zaskarżone postanowienie. Ponadto nie da się usunąć wątpliwości, czy SSO delegowany do WSA w Rzeszowie to ten sam sędzia, którego podpis widnieje pod treścią orzeczenia. Skarżący twierdzi również, że nie da się ustalić, czy wobec osoby, która kryje się pod zapisem: "SSO del. do WSA w Rzeszowie" – nie zachodzą przesłanki jego wyłączenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (art.156 § 1 p.p.s.a.). Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. o sygn. akt OZ 887/04 - treść jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. W niniejszej sprawie zaskarżonym postanowieniem, WSA sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu WSA z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. I SA Rz 1045/14 w ten sposób, że w 6 wersie od góry w miejsce: "Przewodniczący SSO del. do WSA w Rzeszowie" wpisał: Przewodniczący SSO del. do WSA w Rzeszowie Piotr Popek". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sprostowanie dokonane przez WSA w świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy jest zgodne z przepisami obowiązującego prawa. Jakkolwiek rację ma Skarżący, że zgodnie z przepisem art. 138 p.p.s.a. sentencja wydanego przez WSA postanowienia powinna zawierać m.in. imiona i nazwiska sędziów i nie ulega wątpliwości, że jest to brak elementu sentencji orzeczenia. To niemniej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy brak ten jest wynikiem omyłki pisarskiej, czy niedokładności w sporządzaniu sentencji postanowienia Sądu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy niedokładność sporządzającego sentencję postanowienia nie spowodowała wpływu na wynik, zapadłego w omyłkowo sporządzonej sentencji, rozstrzygnięcia. Nie może również ujść uwadze Sądu, że Skarżący w zażaleniu na wskazane na wstępie postanowienie również nie wskazał takiego wpływu omawianego braku elementu sentencji na wynik sprawy. Z argumentacji zażalenia wynika bowiem, że Skarżący wyraża raczej dezaprobatę dla okoliczności polegającej na tym, że WSA po raz kolejny w tym postępowaniu dokonuje sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sentencji orzeczenia. Jakkolwiek zrozumiałe są dla Sądu orzekającego w niniejszej sprawie odczucia Skarżącego spowodowane brakiem staranności i dokładności WSA w sporządzaniu papierowych wersji orzeczeń w sprawie Skarżącego, tym niemniej okoliczność ta nie może zostać uznana za istotną okoliczność powodującą uchylenie zaskarżonego postanowienia. Ponadto jak słusznie zwrócił uwagę WSA w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że to jaki był skład orzekający w sprawie tj. imię i nazwisko sędziego wynika ze sporządzonego i zawartego bezpośrednio pod uzasadnieniem postanowienia zarządzenia, w którym jest wprost wskazany: "SSO del. do WSA Piotr Popek". Dodatkowym argumentem zasługującym na uwzględnienie jest fakt, że niniejsza sprawa został wyznaczona przez Przewodniczącego Wydziału WSA do referatu SSO del. do WSA Piotra Popka, który jest jedynym sędzią delegowanym z sądu powszechnego do orzekania w WSA. Mając zatem na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zmiany jakich dokonał WSA w zaskarżonym postanowieniu, stanowią sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej. Rozstrzygnięcie to zostało zatem wydane bez naruszenia prawa. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie przepisu art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.