II FZ 474/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1084/14 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi H. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie odmowy sprostowania pouczenia postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (sygn. akt I SA/Gl 1084/14) odrzucił zażalenie H.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 września 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie odmowy sprostowania pouczenia. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia przedstawił, że postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie podatnika na postanowienie z dnia 23 listopada 2015 r. Przesyłka, zawierająca odpis powyższego postanowienia z dnia 8 maja 2017 r. wraz z uzasadnieniem oraz pismo z pouczeniem o prawie i terminie wniesienia zażalenia, została doręczona skarżącemu w dniu 31 maja 2017 r. W dniu 13 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał do Sądu w Gliwicach zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 8 maja 2017 r., które skarżący nadał w dniu 2 czerwca 2017 r. w urzędzie pocztowym na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu uznał, że zażalenie zostało wniesione po terminie i na mocy art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a. odrzucił je. Podatnik wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Słusznie Sąd pierwszej instancji, odrzucając zażalenie strony, wskazał na przepisy art. 195 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. (jak również art. 177 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.) z których wynika, że zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego należy wnieść do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem sądu, który je wydał, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Powyższe oznacza zatem, że wniesienie zażalenia bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego lub też do sądu innego, niż ten który wydał zaskarżone orzeczenie powoduje, iż środek zaskarżenia wnoszony jest do niewłaściwego sądu i jako taki podlega przekazaniu zgodnie z właściwością. Jak niewątpliwie wynika z akt sprawy strona, w dniu 2 czerwca 2017 r. w urzędzie pocztowym, skierowała na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 maja 2017 r. Następnie w dniu 13 czerwca 2017 r. Sąd Administracyjny w Warszawie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału, przekazał zażalenie strony według właściwości pisma tj. do Sądu Wojewódzkiego w Gliwicach. Z uwagi na powyższe za datę wniesienia przedmiotowego zażalenia należy uznać datę przesłania go przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, tj. dzień 13 czerwca 2017 r. Tym samym prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu z dnia 8 maja 2017 r. zostało wniesione po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.