II FZ 473/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 385/17 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 385/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA") odrzucił zażalenie J. K. (dalej: "Skarżący") na postanowienie z dnia 19 lutego 2018 r. w przedmiocie sprostowania postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 11 grudnia 2017 r. Podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia postanowienia WSA wynika, że postanowieniem z dnia 19 lutego 2018 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu sprostował swoje postanowienie z dnia 11 grudnia 2017 r. uznając za oczywistą omyłkę wskazaną w sentencji postanowienia błędną datę zaskarżonej w sprawie decyzji. Odpis postanowienia doręczono Skarżącemu w dniu 15 marca 2018 r. Na to postanowienie Skarżący wniósł zażalenie. W dniu 18 kwietnia 2018 r. doręczono Skarżącemu wezwanie do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od zażalenia pod rygorem jego odrzucenia. Wyznaczony termin upływał z dniem 25 kwietnia 2018 r. Wpis jednak nie został zapłacony. WSA wskazał, że pomimo prawidłowego doręczenia wezwania, Skarżący nie dopełnił wymienionej w nim czynności, co skutkowało tym, że WSA odrzucił zażalenie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Pismem z dnia 19 czerwca 2018 r. Skarżący wniósł zażalenia na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Rację w niniejszej sprawie ma WSA, który zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie Skarżącego z powodu jego nieopłacenia w zakreślonym terminie. Zasadą jest, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei zgodnie z § 3 wskazanego powyżej przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie zaktualizował się skutek procesowy, o którym mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia, przy czym w zarządzeniu wyraźnie zaznaczono, że nieuiszczenie należnej opłaty skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. Termin do uiszczenia wpisu bezskutecznie upłynął. Dlatego też w tym stanie rzeczy WSA zobowiązany był zażalenie odrzucić, co też uczynił, stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. Ponadto należy wskazać, że w przedmiotowym zażaleniu Skarżący nie zawarł żadnego argumentu, który wskazywałby na wadliwość skarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.