II FZ 459/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 347/17 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi B. B. na pismo Regionalnej Izby Obrachunkowej w L. z dnia 1 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komnalnymi postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 347/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie ze skargi B. B. na pismo Regionalnej Izby Obrachunkowej w L. z dnia 1 lutego 2017 r., w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2017 r. Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 15 czerwca 2017 r., wraz z nim składając wniosek o prawo pomocy. Prawo pomocy nie zostało skarżącemu przyznane, wobec czego został on wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Referendarz odmówił zmiany postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy (postanowieniem z dnia 3 stycznia 2018 r.), zaś postanowienie Referendarza sądowego utrzymał w mocy Sąd (postanowienie z dnia 8 lutego 2018 r.). Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sadowego od zażalenia z dnia 18 lipca 2017 r. w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. Odpis wezwania do uiszczenia wpisu doręczono skarżącemu 2 marca 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta nr 73 akt sądowych). Pomimo upływu terminu wpis od zażalenia nie został uiszczony, więc WSA w Lublinie odrzucił zażalenie. W zażaleniu wywiedzionym od ww. postanowienia skarżący podniósł, że nie może ponosić kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") stanowi, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku - z zastrzeżeniem § 2 i 3 tego przepisu - przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika natomiast, że zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie skarżący pomimo zakreślonego terminu, i mimo wystosowania wezwania pod właściwym rygorem, nie usunął braków formalnych zażalenia w terminie, co sam też potwierdza. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniesione w sprawie zażalenie. W zażaleniu inicjującym niniejszą kontrolę skarżący w żaden sposób nie podważa tych ustaleń, wskazując na okoliczności, które dotyczą przyznania prawa pomocy. Mając na uwadze, że poprzednie wnioski strony w tym zakresie zostały negatywnie dlań rozstrzygnięte, wyjaśnić należy, że prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza, że strona ma obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 667/14, postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt I GZ 379/16; dostępne, podobnie jak inne orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, choć strona ma prawo do złożenia takiego wniosku w wypadku zmiany okoliczności sprawy na podstawie art. 165 p.p.s.a. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 115/10, postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 761/13). Nie przerywa też biegu terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie. Dopiero bowiem wydanie przez Sąd prawomocnego postanowienia odmiennej treści w przedmiocie udzielania stronie prawa pomocy skutkuje utratą mocy pierwszego postanowienia. Odmienne postępowanie sądu może prowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy i skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania, a nawet trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do meritum (por. postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FZ 125/17). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.