II FZ 446/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w przedmiocie wyłączenia Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi: Cezarego Kozińskiego, Tomasza Adamczyka i Pawła Kowalskiego z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 26/15 w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. p o s t a n a w i a : oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 26/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek D. A. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi: Cezarego Kozińskiego, Tomasza Adamczyka i Pawła Kowalskiego. Sąd wskazał, że twierdzenie strony, iż kolejny termin rozprawy został wyznaczony zbyt wcześnie, co wskazuje, że sędziowie orzekający w tym dniu nie zamierzają rzetelnie rozpoznać sprawy, jest nieuprawnione. Zdaniem Sądu nie istnieje jakakolwiek obiektywna zależność między rzetelnością i obiektywizmem sędziego, a odstępem czasu pomiędzy kolejnymi rozprawami. Sąd powołał się na art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) dalej: P.p.s.a. zgodnie, z którym sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 19 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie pomimo, że przedstawione okoliczności wypełniają przesłanki zawarte w tym przepisie. Strona skarżąca podniosła, że wskazani we wniosku o wyłączenie Sędziowie wydawali już wyroki sądowe w sprawie strony w tożsamych stanach faktycznych dotyczących jedynie innego roku podatkowego. Biorąc pod uwagę powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, bądź wydanie orzeczenia co do istoty sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) dalej: P.p.s.a. Art. 18 § 1 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest art. 19 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zasadnie ocenił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie wskazanych wyżej sędziów. Za taką okoliczność w żadnym razie nie może być bowiem uznane twierdzenie, że sędziowie powinni zostać wyłączeni, ponieważ orzekali już w sprawach, w których skarżąca była stroną. Sąd Najwyższy w wyroku z 29 lutego 2002 r., II UKN 307/01 stwierdził, że sędzia nie podlega wyłączeniu z tej przyczyny, że poprzednio orzekał w innej sprawie, nawet w sporze między tymi samymi stronami. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ten pogląd. Sąd orzekając każdorazowo ocenia przedstawione okoliczności w sprawie i stosuje do nich odpowiednią normę wywiedzioną z przepisów prawa. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że nie istnieje jakakolwiek obiektywna zależność między rzetelnością i obiektywizmem sędziego, a odstępem czasu pomiędzy kolejnymi rozprawami. Podkreślenia ponadto wymaga, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jak stwierdził Sąd Najwyższy: "Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). Złożenie takich wyjaśnień miało miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a tym samym – wobec niewskazania jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby podważyć prawdziwość oświadczenia wskazanych sędziów - stwierdzić trzeba, że postanowienie Sądu pierwszej instancji oddalające wniosek o wyłączenie sędziów było zgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także pogląd wyrażony w orzecznictwie, że skoro sędzia, którego przedmiotowy wniosek dotyczy złożył oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do jego wyłączenia od rozpoznawania niniejszej sprawy i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o wyłączenie sędziego nie zasługuje na uwzględnienie (patrz postanowienie NSA z 19 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 441/08, postanowienie NSA z 12 maja 2010 r., sygn. akt I OZ 332/10). Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. zażalenie należało oddalić jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.