II FZ 403/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 15 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 104/18 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z 20 marca 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. G. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 3 stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 15 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (sygn. akt I SA/Ol 104/18) odrzucił sprzeciw M. G. – nazywanej dalej "Skarżącą", na postanowienie referendarza sądowego z 20 marca 2018 r., którym odmówiono Skarżącej przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że postanowienie z 20 marca 2018 r. zostało odebrane przez stronę 28 marca 2018 r. (k. 51 akt sprawy). Natomiast sprzeciw wniesiono dopiero 17 kwietnia 2018 r. Powyższe oznacza, że sprzeciw wniesiono z uchybieniem siedmiodniowemu terminowi przewidzianemu w art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Tym samym, kierując się art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw należało odrzucić jako złożony po terminie. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca oraz jej mąż (R. G.) wyjaśnili, że są osobami starszymi i schorowanymi, dalej zaś wskazali między innymi na treść zapisów ewidencji gruntów i budynków, dotyczącą nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją, przedstawili ich stan oraz podnieśli, że należny podatek został już uiszczony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 258 § 1 P.p.s.a., co do zasady, wnioski o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy w formie postanowień. Jeżeli strona nie zgadza się z treścią takiego postanowienia, przysługuje jej prawo do złożenia sprzeciwu, który zostanie rozpoznany przez wojewódzki sąd administracyjny. Niemniej jednak w art. 259 § 1 P.p.s.a. zastrzeżono, że sprzeciw ten należy złożyć w terminie 7 dni licząc od daty otrzymania postanowienia referendarza sądowego. W przypadku przekroczenia tego terminu sąd jest zobowiązany do odrzucenia sprzeciwu, co oznacza, że nie może ustosunkować się do przedstawionych w nim przez stronę argumentów (art. 259 § 2 P.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że wraz z odpisem postanowienia Skarżącego pouczono o terminie, w którym należy złożyć sprzeciw (k. 49 akt sprawy). Odpis postanowienia strona odebrała 28 marca 2018 r., a co za tym idzie termin do wniesienia sprzeciwu upłynął 4 kwietnia 2018 r. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji, kierując się art. 259 § 2 P.p.s.a., prawidłowo odrzucił sprzeciw strony, który był spóźniony. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.