II FZ 368/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Go 14/18 w zakresie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi I. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Zielonej Górze z dnia 16 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie.

I. z siedzibą w Z.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z 16 października 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. Skarga została podpisana przez D.W. Zarządzeniem z 11 stycznia 2018r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wezwał skarżącą stronę do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie D.W. do reprezentowania strony skarżącej. Wezwanie doręczono stronie wraz z odpisem zarządzenia do uiszczenia wpisu w dniu 19 stycznia 2018 r. Z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z 13 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Go 14/18 odrzucił skargę. Pismem z 21 lutego 2018 r. Izba R. wniosła o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, podnosząc, że brak nie został usunięty ze względu na nieobecność osoby, która zgodnie ze statutem Izby może upoważnić osoby do jej reprezentowania. Nie było możliwości, aby takie upoważnienie w tym czasie uzyskać. Jednocześnie wyjaśniła, że niemożność podpisania skargi przez prezesa Izby wynikała z jego długotrwałej nieobecności w pracy z powodu przewlekłej choroby uniemożliwiającej swobodne podejmowanie decyzji w okresie od 15 - 31 stycznia 2018 r. Na dowód tego przedłożyła zaświadczenie lekarskie wydane na prośbę zainteresowanego z 15 stycznia 2018 r. z którego wynika, że K.H. był leczony od dnia 15 stycznia 2018 r. i z powodu choroby był niezdolny do chodzenia w okresie 15 – 31 stycznia 2018 r. Na wezwanie Sądu z 29 marca 2018 r. skarżąca złożyła odpis z rejestru przedsiębiorców KRS, z którego wynika umocowanie K.H. do reprezentowania strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2018 r. odmówił przywrócenia terminu. W uzasadnieniu wskazano, że upoważnienie dla D.W. nie zostało wykazane w zakreślonym na wezwanie Sądu terminie. Ponadto w sprawie jest bezsporne, że termin do usunięcia braku formalnego skargi rozpoczął bieg 19 stycznia 2018 r. i upłynął 26 stycznia 2018 r. W odniesieniu do argumentacji zawartej we wniosku o przywrócenie terminu sąd pierwszej instancji wskazał, że choroba sama w sobie nie może przemawiać za przywróceniem terminu. Ponadto przedłożone wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu upoważnienie datowane jest na dzień 10 grudnia 2017 r., co oznacza, że istniało przed wskazywaną chorobą osoby uprawionej do reprezentacji strony. Oznacza to też, że jedyną czynnością, która skarżąca powinna była dokonać w okresie 19 – 26 stycznia 2018 r., było przesłanie upoważnienia do Sądu. Okoliczność choroby prezesa z pewnością nie może usprawiedliwiać niedopatrzenia w tym zakresie. Strona skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy pewien obiektywny miernik staranności, co oznacza, że tylko stwierdzenie, iż strona (lub jej pełnomocnik) danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. W orzecznictwie zgodnie się przyjmuje, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przedłożone ostatecznie przez stronę Skarżącą, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, upoważnienie datowane jest na dzień 10 grudnia 2017 r., co oznacza, że zostało udzielone przed wskazywaną chorobą osoby uprawionej do reprezentacji strony. Oznacza to też, że jedyną czynnością, która skarżąca powinna była dokonać w okresie 19 – 26 stycznia 2018 r., było przesłanie upoważnienia do Sądu. Okoliczność choroby prezesa z pewnością nie może usprawiedliwiać niedopatrzenia w tym zakresie. W tym stanie rzeczy należy uznać, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka ustanowiona w art. 86 § 1 p.p.s.a., warunkująca przywrócenie uchybionego terminu, a zatem postanowienie sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Oceny tej nie podważyły okoliczności powołane w zażaleniu. W konsekwencji uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.