II FZ 359/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 20 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. P. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 359/17 oddalające zażalenie A. P. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 139/14 o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. P. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia 1. z urzędu sprostować oczywistą omyłkę zawartą w komparycji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 359/17, w ten sposób, że w miejsce ,,na postanowienie" wpisać ,,na zarządzenie"; 2. odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2017 r., (II FZ 359/17), Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. P. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2017 r. (I SA/Kr 139/14) o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania w sprawie ze skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 18 listopada 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Na powyższe postanowienie A. P. złożyła zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania w trybie określonym ustawami, a w szczególności rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń tych sądów. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza także art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) stanowiąc, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym na mocy art. 194 § 1 P.p.s.a. - zażalenia na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych. Wymienione ustawy nie przewidują natomiast możliwości rozpoznawania przez Naczelny Sąd Administracyjny środków odwoławczych od orzeczeń tegoż Sądu, jako że nie przysługuje od nich żaden środek odwoławczy. Postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego są więc prawomocne (art. 168 § 1 P.p.s.a.). W konsekwencji od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, oddalającego zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania, nie przysługuje już żaden środek odwoławczy, co oznacza, że skarżąca nie ma możliwości wniesienia zażalenia na wymienione postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tych względów wniesione przez skarżącą zażalenie jest więc niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w komparycji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 359/17, w ten sposób, że w miejsce "na postanowienie" wpisał "na zarządzenie". Z akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania, a nie na postanowienie tegoż Sądu. Powyższe stanowi oczywistą omyłkę pisarską w komparycji postanowienia, którą należało skorygować w drodze sprostowania.