II FZ 357/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 20 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. P. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 357/17 oddalające zażalenie A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 139/14 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sprawie ze skargi A. P. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia odrzucić zażalenie

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2017 r., (II FZ 357/17), Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2017 r. (I SA/Kr 139/14) w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sprawie ze skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 18 listopada 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Na powyższe postanowienie A. P. złożyła zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania w trybie określonym ustawami, a w szczególności rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń tych sądów. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza także art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) stanowiąc, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym na mocy art. 194 § 1 P.p.s.a. - zażalenia na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych. Wymienione ustawy nie przewidują natomiast możliwości rozpoznawania przez Naczelny Sąd Administracyjny środków odwoławczych od orzeczeń tegoż Sądu, jako że nie przysługuje od nich żaden środek odwoławczy. Postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego są więc prawomocne (art. 168 § 1 P.p.s.a.). W konsekwencji od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, oddalającego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 139/14, nie przysługuje już żaden środek odwoławczy, co oznacza, że skarżąca nie ma możliwości wniesienia zażalenia na wymienione postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tych względów wniesione przez skarżącą zażalenie jest więc niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 193 P.p.s.a.