II FZ 355/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Nowak po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 579/08 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi M. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 11 stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie

II FZ 355/08 UZASADNIENIE Postanowieniem z 19 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 579/08, wydanym na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw M. Ż. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 kwietnia 2008 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 11 stycznia 2008 r., nr [...], odmawiającą umorzenia zaległego podatku od nieruchomości. Powodem odrzucenia sprzeciwu było jego wniesienie po upływie terminu zakreślonego w art. 259 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W zażaleniu na postanowienie M. Ż. "ponownie zawiadomił" Naczelny Sąd Administracyjny, że od dnia 20 lipca 1999 r. został wyrejestrowany z działalności gospodarczej, o czym informował we wniosku o udzielenie prawa pomocy. Wniósł o uchylenie postanowienia w całości, w związku z niemerytorycznym jego uzasadnieniem i brakiem podstaw uznania go przez Sąd jako płatnika podatku od nieruchomości służącej do działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył, co następuje: Pismo skarżącego z 26 czerwca 2006 r., opisane wyżej jako zażalenie, nie miało uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy tego rodzaju powołane zostały do sprawowania wymiaru sprawiedliwości polegającego na kontroli, pod względem zgodności z prawem, działalności administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania w trybie określonym ustawami, a w szczególności rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych (art. 3 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych). Postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje z kolei powołana wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W art. 258 § 2 pkt 7uprawnia ona referendarzy sądowych do wydawania na posiedzeniu niejawnych postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy. W art. 259 § 1 ustawa wprowadza instytucję sprzeciwu od postanowień referendarza. Sprzeciw można wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. O takiej możliwości i terminie do jej wykorzystania skarżący został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny poinformowany w piśmie Sądu z 24 kwietnia 2008 r., w którym zawarta była również informacja o konsekwencjach złożenia sprzeciwu po upływie wyznaczonego terminu. M. Ż. nie kwestionował stwierdzenia Sądu o faktycznym przekroczeniu przez niego 7 dniowego terminu wynikającego z powołanego wyżej art. 259 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 259 § 2 tego Prawa stanowi, że sprzeciw wniesiony po terminie "sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym". Takie sformułowanie oznaczało o b o w i ą z e k Sądu odrzucenia spóźnionego sprzeciwu, który to obowiązek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wypełnił wydając kwestionowane postanowienie. Ani do okoliczności faktycznych, ani do ich konsekwencji prawnych wskazanych przez Sąd skarżący się nie odniósł w ogóle. Jego przekonanie o słuszności skargi nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy o udzielenie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.