II FZ 332/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Po 1070/17 odrzucające skargę R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Po 1070/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Pismem z dnia 1 września 2017 r. R. R. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika - B. R. (dalej jako: "pełnomocnik skarżącego"), wniósł do WSA w Poznaniu skargę na ww. decyzję. Z uwagi na dostrzeżone braki formalne skargi, Sąd, pismem z dnia 16 października 2017 r., wezwał pełnomocnika skarżącego do ich usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie do uzupełnienia ww. braków skutecznie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 października 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 45 akt sądowych). W zakreślonym przez Sąd terminie pełnomocnik skarżącego nadesłał pismo, w którym wskazał, że podanie wartości przedmiotu sporu nie jest istotą sprawy. Nie przedłożył również pełnomocnictwa, wskazując, że jest to kolejne pismo w tej samej sprawie w związku z wydawanymi decyzjami wymiarowymi w podatku od nieruchomości, począwszy od 2010 r. (k. 28 akt sądowych). Wskazywanym na wstępie postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę. Sąd pierwszej instancji uznał, że nie spełniała ona wymogu określonego w art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), według którego do pisma dołączyć należy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Jak wskazał Sąd, w rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącego, pomimo wezwania, nie przedłożył pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu. Ponadto pełnomocnik kwestionował zasadność wezwania, tłumacząc, że pełnomocnictwa były już wcześniej składane i są nadal aktualne. Pomimo wezwania, pełnomocnik skarżącego nie określił także wartości przedmiotu zaskarżenia, naruszając tym art. 215 § 1 P.p.s.a. Z uwagi na nieuzupełnienie przez pełnomocnika skarżącego ww. braków formalnych skargi Sąd pierwszej instancji uznał, że niemożliwe jest nadanie jej prawidłowego biegu. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i o ponowne rozpoznanie sprawy pod względem merytorycznym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, gdyż nie rozstrzyga ono przedmiotu i istoty zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W rozpoznawanej sprawie skarga była obarczona brakami formalnymi, ponieważ pełnomocnik skarżącego nie złożył wraz ze skargą pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu oraz nie określił wartości przedmiotu zaskarżenia. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania do uzupełnienia ww. braków, pełnomocnik skarżącego nie zastosował się do niego i nie złożył wymaganego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu, a także nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia. Z tego względu Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że skarga, jako nie spełniająca wymogów pisma określonych w art. 46 oraz art. 215 § 1 P.p.s.a., nie może otrzymać prawidłowego biegu, a w konsekwencji zasadnie skargę odrzucił. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.