II FZ 330/20

Dnia 4 sierpnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 616/18 w przedmiocie odrzucenia skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 29 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 616/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu odrzucił skargę A. W. (dalej jako "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 29 marca 2018 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji wskazał, że Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 21 czerwca 2018 r. wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Następnie postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2018 r. sygn. akt II FZ 549/18, zażalenie Skarżącej na ww. zarządzenie, zostało oddalone. Skarżąca po doręczeniu jej wezwania do uiszczenia wpisu od skargi (wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 21 czerwca 2018 r.), złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od tej opłaty sądowej oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2019 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskowanego prawa pomocy. W wyniku rozpoznania sprzeciwu od ww. postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 10 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Wobec powyższego, Skarżąca pismem z dnia 30 lipca 2019 r., została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 21 czerwca 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone Skarżącej w dniu 16 sierpnia 2019 r. Skarżąca nadal nie uiszczając kwoty wpisu od skargi, w dniu 23 sierpnia 2019 r. (data stempla pocztowego) po raz kolejny zawnioskowała o przyznanie prawa pomocy. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji, Skarżąca wywiodła zażalenie od powyższego postanowienia, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez przyjęcie skargi i jej merytoryczne rozpoznanie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca wskazała na zarzut nieskutecznego doręczenia, twierdząc jakoby wezwanie nie zostało jej doręczone. Ponadto wskazała, że Sąd pierwszej instancji nie poinformował jej o możliwości złożenia ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy z uwagi na pojawienie się nowych okoliczności uzasadniających wystąpienie o niego, ani o konsekwencjach wezwania do uiszczenia opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 tj., dalej – "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Mając na uwadze treść ww. przepisów Sąd stanął na stanowisku, że zarzuty podnoszone przez Skarżącą w zażaleniu nie mają odzwierciedlenia w rzeczywistości. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów na temat rzekomego nieskutecznego doręczenia jej wezwania (np. dokumentów dotyczących postępowania reklamacyjnego od operatora pocztowego), zatem należy przyjąć, że jest to twierdzenie gołosłowne nie mające odzwierciedlenia w faktach. Należy uznać, że doręczenie nastąpiło w sposób prawidłowy (co wynika z akt sprawy) a przesyłkę w postaci listu zawierającego wezwanie do uiszczenia wpisu Skarżąca odebrała osobiście. Kolejny zarzut Skarżącej zawarty w zażaleniu dotyczący niepoinformowania jej przez Sąd pierwszej instancji o możliwości złożenia ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy z uwagi na pojawienie się nowych okoliczności uzasadniających wystąpienie o niego, ani o konsekwencjach wezwania do uiszczenia opłaty jest również zarzutem nietrafionym. Sąd w pouczeniu prawidłowo poinformował Skarżącą o treści art. 220 § 3 p.p.s.a. na podstawie którego skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Ponadto Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na temat wystąpienia nowych okoliczności uzasadniających zmianę sytuacji materialnej dających podstawę do przyznania jej prawa pomocy. Poprzedni zaś złożony przez Skarżącą wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został natomiast odpowiednio uargumentowany i została Skarżącej udzielona odmowa jego przyznania. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.