II FZ 310/18

Dnia 26 czerwca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Po 205/18 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Po 205/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu wniosku J.S. (dalej jako "Skarżący") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe spółki. Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że pismem z dnia 23 stycznia 2018 r. Skarżący wniósł skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy, a w sytuacji nieuwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd. Skarżący podnosił, że utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia emerytalnego oraz że dochodzenie jakiejkolwiek kwoty pieniężnej będzie stanowić dla niego nadmierne obciążenie, w istocie pozbawiając go środków do normalnego funkcjonowania i egzystencji. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 6 marca 2018 r. Skarżący wniósł o zmianę ww. postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego aktu może łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdził, że z uwagi na charakter objętego skargą rozstrzygnięcia wydanie orzeczenia w przedmiocie ochrony tymczasowej musi zostać poprzedzone porównaniem sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącego z wielkością obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji. Zaznaczył przy tym, że poczynienie miarodajnych ustaleń w powyższym zakresie jest jednak niemożliwe, gdyż jedynym dokumentem świadczącym o stanie finansowym Skarżącego jest wydruk z systemu bankowości elektronicznej potwierdzający uzyskiwanie przez niego emerytury w kwocie 4 371,40 zł netto. Natomiast w zakresie załączonej do pisma z dnia 6 marca 2018 r. dokumentacji medycznej Sąd przyjął, że nie ulega wątpliwości, że Skarżący jest osobą schorowaną. W jego ocenie, nie wynika z niej jednak, aby stan jego zdrowia łączył się z obowiązkiem ponoszeniem znacznych nakładów finansowych. Zaskarżonemu postanowieniu w zażaleniu Skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Na tej podstawie Skarżący wniósł o zmianę postanowienia z dnia 15 marca 2018 r. oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, względnie o uchylenie ww. postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu należy podkreślić, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy, warunkiem jej zastosowania jest uprawdopodobnienie istnienia owych przesłanek pozytywnych, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że argumentacja przedstawiona przez Skarżącego jest niewystarczająca do uznania, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadnie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że z uwagi na charakter objętego skargą rozstrzygnięcia wydanie orzeczenia w przedmiocie ochrony tymczasowej musi zostać poprzedzone porównaniem sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącego z wielkością obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji. Słusznie też podkreślił, że poczynienie miarodajnych ustaleń w powyższym zakresie jest w niniejszej sprawie niemożliwe, bo jedynym dokumentem świadczącym o stanie finansowym Skarżącego jest wydruk z systemu bankowości elektronicznej potwierdzający uzyskiwanie przez niego emerytury w wysokości 4 371,40 zł netto. Wskazany przez Skarżącego dokument nie obrazował zatem jego sytuacji majątkowej, a Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości ustalenia, jak kształtują się jego wydatki i czy posiada jakikolwiek majątek ruchomy bądź nieruchomy. Stąd też należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że braki w powyższym zakresie nie pozwalają na ustalenie wartości środków pieniężnych jakimi dysponuje Skarżący, co implikuje również brak możliwości dokonania oceny, czy ewentualna egzekucja nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku wiązać się będzie z uszczerbkiem, mogącym wpływać na ograniczenie możliwości leczenia. Nie ulega także wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Skarżący jest osobą schorowaną, na potwierdzenie czego przedstawił obszerną dokumentację medyczną. Z dokumentacji tej nie wynika jednak - na co prawidłowo zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji - aby stan zdrowia Skarżącego łączył się z obowiązkiem ponoszenia przez niego znacznych nakładów finansowych. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, że okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku nie dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.