II FZ 305/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Po 488/14 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 17 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia w podatku rolnym postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 4 lutego 2015 r., I SA/Po 488/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy. Sąd rozpoznając wniosek uznał, że treść oświadczenia złożonego przez skarżącego na urzędowym formularzu jest niewystarczająca do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Skarżący, mimo wezwania do uzupełnienia wniosku, nie podał jednak informacji, o które został wezwany. Zdaniem sądu, skarżący przedstawiał tylko informacje mogące świadczyć o jego złej sytuacji materialnej, pomijając pozostałe, mimo że został o nie wezwany. I tak skarżący mimo wezwania nie nadesłał dokumentów mogących stanowić podstawę oceny jego aktualnej sytuacji majątkowej, nie podał również informacji, o które został wezwany. Skarżący nie przedstawił zatem popartych dowodami faktów, które wskazywałyby na konieczność wsparcia go ze strony budżetu Państwa. Z powodu braku odpowiedzi skarżącego, niemożliwe okazało się ustalenie jego rzeczywistej sytuacji materialnej Sąd zatem stwierdził, że skarżący nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, że nie jest w stanie ponieść nawet częściowo kosztów postępowania. Dlatego sąd na podstawie art. 245 § 1 i § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") postanowił oddalić wniosek. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że treść postanowienia jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym, co uzasadnia jego uchylenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony. NSA przypomina, że gdy oświadczenie zawarte we wniosku okaże się być niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, to zgodnie z art. 255 P.p.s.a. strona obowiązana jest złożyć na wezwanie sądu, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Konstrukcja tego przepisu zakłada więc obowiązek współpracy wnioskodawcy z sądem. Niedopełnienie tego obowiązku może w konsekwencji skutkować niewykazaniem, że strona nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w rozumieniu art. 246 § 1 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, na co słusznie uwagę zwrócił sąd pierwszej instancji, skarżący nie wywiązał się z obowiązku przedstawienia swojej sytuacji majątkowej, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, że wobec nieprzedstawienia rzetelnie m. in. sytuacji majątkowej, struktury wydatków oraz ich finansowania, złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.