II FZ 292/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 846/12 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi P.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 6 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania i prowadzenia gier poza kasynem gry postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

P.C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z 6 maja 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z 28 lutego 2012 r., którą wymierzono skarżącemu karę pieniężną z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem gry w łącznej wysokości 12.000 zł, zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wnioskodawca wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji w drodze egzekucji ze względu na znaczną kwotę wymierzonej kary może narazić go na starty finansowe. Podniósł, że w sprawie prowadzone jest postępowanie karnoskarbowe. Postanowieniem z dnia 9 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że złożony w sprawie wniosek nie został uzasadniony. Z tego powodu uznano, ze skarżący nie spełnił przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez odniesienie się do swojej sytuacji gospodarczej, majątkowej i rodzinnej. Pismem z dnia 24 października 2012r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzucił, że sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż przedstawione w skardze informacje nie stanowiły podstawy do uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z ogólną zasadą wprowadzoną z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w określonych okolicznościach po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu sąd ten może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W myśl zaś art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zatem po wydaniu wyroku przez sąd postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności traci swoją moc. Jeśli wyrok oddala skargę to upada wstrzymanie wykonania decyzji i staje się możliwe jej wykonanie. Natomiast w przypadku uwzględnienia skargi zgodnie z art. 152 p.p.s.a. sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydał orzeczenie kończące postępowanie w pierwszej instancji, to zażalenie na postanowienie dotyczące wstrzymania decyzji stało się bezprzedmiotowe. Z tego powodu wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania należy uznać za zbędne. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a, gdy postępowanie stanie się bezprzedmiotowe to sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które polega na przerwaniu i zakończeniu postępowania sądowadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie czynności staje się zbędne albo niedopuszczalne (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska Prawo... r., s.737). Z wskazanych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i w zw. z art. 193 p.p.s.a.