II FZ 277/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 375/17 którym odrzucono skargę I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 17 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zarachowania wpłaty na poczet należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 375/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: spółka) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 17 stycznia 2017 r. w przedmiocie zarachowania wpłaty na poczet należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono spółce w dniu 19 grudnia 2018 r. Działając jako Prezes Zarządu spółki W. S. zaskarżył ww. postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia wskazał jednak, że spółka nie posiada zdolności sądowej, ponieważ Prezes Zarządu został wykreślony z KRS. Zdaniem W. S., z uwagi na niemożność prawidłowego funkcjonowania spółki, postępowanie powinno zostać zawieszone. Zarządzeniem z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt II FZ 277/19, Naczelny Sąd Administracyjny wezwał spółkę do przedłożenia dokumentów potwierdzających, że na dzień złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 375/17, tj. dnia 27 grudnia 2018 r. W. S. był umocowany do działania w imieniu spółki - w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem uznania, że w dacie złożenia zażalenia W. S. nie był uprawniony do działania za spółkę. Odpis ww. wezwania spółka otrzymała w dniu 24 maja 2019 r. W piśmie złożonym w odpowiedzi na ww. wezwanie W. S. wniósł o rozstrzygnięcie kwestii możliwości reprezentacji skarżącej i orzeczenie czy niniejsze postępowanie sądowe ma się toczyć czy ma być zawieszone. Nie przedłożył on jednak dokumentów, o które wnioskował sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei art. 29 P.p.s.a. nakazuje, by przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, wykazały swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Treść art. 29 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że czynność procesowa dokonana w imieniu osoby prawnej przez osobę, która nie wykazała umocowania, dotknięta jest brakiem uniemożliwiającym nadanie sprawie dalszego biegu. W rozpoznawanej sprawie osoba, która podpisała i wniosła zażalenie w imieniu spółki, nie wykazała umocowania do dokonania tej czynności procesowej. W odniesieniu do wniosku W. S. o rozstrzygnięcie kwestii możliwości reprezentacji skarżącej i orzeczenie czy niniejsze postępowanie sądowe ma się toczyć czy ma być zawieszone należy wskazać, że zagadnienia te w ogóle nie mogły podlegać ocenie w toczącym się postępowaniu zażaleniowym. Należy bowiem podkreślić, że merytoryczne rozpoznanie sprawy poprzedzone jest zawsze badaniem spełnienia przesłanek formalnych danego środka zaskarżenia. Dopiero więc uznanie, że wymogi formalne zostały spełnione, uprawnia Sąd do merytorycznego rozpoznania sprawy. W niniejszym przypadku Naczelny Sąd Administracyjny, dostrzegając brak formalny zażalenia, wezwał W. S. do jego uzupełnienia. Brak nie został uzupełniony. Sąd nie mógł zatem nadać sprawie dalszego biegu i merytorycznie ocenić zaskarżonego postanowienia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji, przy jednoczesnym stwierdzeniu bezprzedmiotowości wniosku o zawieszenie postępowania.