II FZ 27/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 442/24 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 27 marca 2024 r. nr 0201-IOD3.4100.16.2023 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 27 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 442/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę C. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 27 marca 2024 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 r. Z uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia wynika, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 5 czerwca 2024 r. wezwano skarżącą spółkę zastępowaną przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie: 1) pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania przed sądem; 2) dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu (odpis z KRS) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 11 czerwca 2024 r. (k. 30 akt). W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej spółki – w zakreślonym terminie – przy piśmie z dnia 18 czerwca 2024 r. (k. 31 akt) nadesłał wydruk Informacji odpowiadający odpisowi pełnemu z KRS dotyczący spółki oraz wydruk pełnomocnictwa, w którego rogu uwidoczniono adnotację o treści "PODPIS ZAUFANY [...] Dokument podpisany elektronicznie podpisem zaufanym". W dniu 3 lipca 2024 r. (data nadania: 28 czerwca 2024 r.) wpłynął do Sądu ww. wydruk pełnomocnictwa podpisany przez pełnomocnika na pieczęci "za zgodność z oryginałem", nadesłany zgodnie z pismem przewodnim: "[...] w nawiązaniu do pisma pełnomocnika Skarżącego z dnia 12.06.2024 r. będącego wykonaniem zobowiązania w postaci przedłożenia wydruku KRS oraz pełnomocnictwa [...]" (k. 38 akt). Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej w terminie, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. W ocenie pełnomocnika strony prawidłowe jest uwierzytelnienie udzielonego pełnomocnictwa w formie elektronicznej poprzez jego wydruk i poświadczenie "za zgodność z oryginałem". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 34 p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Stosownie zaś do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachodzi wówczas, gdy czynność w tym postępowaniu nie została dokonana przez stronę w czasie oznaczonego dla tej czynności terminu ustawowego lub sądowego. Skutkiem uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi jest jej odrzucenie, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 5 czerwca 2024 r. wezwano skarżącą spółkę zastępowaną przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie: 1) pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania przed sądem; 2) dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu (odpis z KRS) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 11 czerwca 2024 r. (k. 30 akt). W zakreślonym terminie, pełnomocnik strony nie uzupełnił braków formalnych. Stosownie bowiem do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać jej podpis albo podpis jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie natomiast z art. 46 § 2a p.p.s.a. w przypadku, gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Za każdym razem, gdy strona składa pismo w formie elektronicznej do akt sprawy prowadzonej w formie papierowej winien być dołączony raport weryfikacji podpisu elektronicznego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.05.2020 r., II FZ 106/20). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20.03.2024 r. (I FSK 281/20) okoliczność opatrzenia danego pliku podpisem elektronicznym jest weryfikowalna właściwym do tego oprogramowaniem i podstawą do twierdzeń o jego braku mógłby być przykładowo właściwy raport weryfikacji podpisu stwierdzający jego brak. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że wydruk pisma sporządzonego w formie dokumentu elektronicznego przesłany do sądu nie jest dokumentem elektronicznym, bowiem skoro ma postać papierową, to nie może być uznany za sporządzony w jakimkolwiek z formatów danych dla dokumentów elektronicznych przewidzianych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2247). Powyższe oznacza, że pismo kierowane do sądu może być wniesione w formie papierowej i musi zawierać podpis własnoręczny lub w formie dokumentu elektronicznego i musi być podpisane podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. W konsekwencji bezskuteczne było złożenie przez pełnomocnika spółki pisma w postaci wydruku dokumentu zawierającego adnotację o jego popisaniu podpisem zaufanym, bowiem dokument taki, skoro został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, to tylko w takiej formie może być do sądu wniesiony. Należy podkreślić, że raport weryfikacji podpisu mocodawcy jest niezbędny do wykazania, że podpis został złożony w sposób prawidłowy i jest jego nieodłącznym elementem. Za nieskuteczną należało również uznać czynność polegającą na "uwierzytelnieniu" omawianego wydruku dokumentu poprzez umieszczenie na nim odcisku pieczęci "za zgodność z oryginałem" i podpisu pełnomocnika spółki, bowiem pismo zawierające ww. załącznik zostało nadesłane po upływie zakreślonego przez WSA 7-dniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (art. 85 p.p.s.a.). Wobec powyższego zasadnie Sąd pierwszej instancji orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a, w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.