II FZ 247/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1758/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Zaskarżonym postanowieniem z 24 lutego 2020 r., I SA/Gl 1758/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę S. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 29 października w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 3 stycznia 2020 r. Skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (np. odpis z KRS). Powyższe wezwanie Skarżąca otrzymała 31 stycznia 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 21 akt sądowych). Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie pełnomocnik Skarżącej wykonał wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi po terminie. Z uwagi na doręczenie wezwania w dniu 31 stycznia 2020 r. termin ten upłynął bezskutecznie z dniem 7 lutego 2020 r., podczas gdy pełnomocnik nadesłał stosowny dokument (data nadania) dopiero w dniu 11 lutego 2020 r. (k. 32 akt sądowych). Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd obowiązany był skargę odrzucić. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca podniosła, że w jej ocenie brak jest podstaw do odrzucenia skargi, bowiem Sąd nie powinien wzywać do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony, bowiem umocowanie to wynika z rejestru jawnego (KRS). Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca przytoczyła treść art. 220 § 1 i art. 70 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., zwanej dalej: "K.p.a."). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3. Zażalenie nie jest zasadne. Na wstępie przypomnieć należy, że w świetle art. 28 § 1 w zw. z art. 29 P.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Do dokumentów tych zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1500 ze zm.), a od dnia 1 stycznia 2012 r. także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4a tej ustawy, względnie uchwały odpowiednich organów osoby prawnej podjęte w trybie określonym przepisami Kodeksu spółek handlowych. Brak formalny skargi w postaci niedołączenia do złożonej skargi odpisu z KRS podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego, poprzez nieprzedłożenie stosownego dokumentu w wyznaczonym terminie, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie Skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (np. odpis z KRS), a także została pouczona o skutkach niezastosowania się do tego wezwania w zakreślonym terminie. Jednocześnie należy wyjaśnić, że powyższego stanowiska co do konieczności uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi przez Skarżącą spółkę nie zmienia treść przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, normujących kwestię (powszechnego) dostępu (i jego skutków) do treści ujawnionych w Rejestrze, w tym art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1, art. 16 czy art. 4 ust. 4a ww. ustawy. Przepisy te nie czynią "pustą" normy zawartej w art. 29 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 17 czerwca 2020 r., II FZ 195/20). Dostępność do KRS nie oznacza bowiem, że sąd ma co do zasady zastępować strony w ich obowiązkach procesowych, tj. uzupełniać braki formalne składanych pism. Obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"). Co prawda sąd może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów (por. postanowienie NSA z 15 maja 2019 r., II OZ 422/19, publik. CBOSA). W konsekwencji, wobec prawidłowego doręczenia wezwania z 3 stycznia 2020 r. (k. 21 akt sądowych) i nieuzupełnienia braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie, prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny za całkowicie chybione uznał odwołanie się przez pełnomocnika Skarżącej do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć wymienionych w zażaleniu przepisów powołanej ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Postępowanie przed sądami administracyjnymi uregulowane zostało bowiem przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do których zastosowania w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji zażalenie nie odnosi się w żadnym aspekcie. Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia bezzasadności zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.