II FZ 236/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1217/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 30 lipca 2015r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r., I SA/Gl 1217/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił J. S. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 30 lipca 2015 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd podał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty jakąkolwiek dokumentacją. Skarżący ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie decyzji wiązałoby się ze znacznymi stratami finansowymi, łącznie z koniecznością rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi osobami oraz zakończeniem działalności handlowej. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawił wyczerpującej argumentacji ani dokumentów, dotyczących swojej sytuacji majątkowej, które pozwalałyby przyjąć, że wykonywanie decyzji spowodować może niebezpieczeństwo wystąpienia następstw, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Dalej Sąd zaznaczył, że od przedstawienia dokumentacji dotyczącej sytuacji majątkowej skarżący uchylił się już w postępowaniu dotyczącym przyznania mu prawa pomocy. W ocenie Sądy uniemożliwiło to również, w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, poczynienie ustaleń faktycznych dotyczących któregokolwiek z aspektów sytuacji finansowej skarżącego, w tym jego dochodów oraz wyniku finansowego prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i stanu jego przedsiębiorstwa. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 w związku z art. 163 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że "We wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach Skarżący podnosił, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci powstania znacznych strat finansowych w prowadzonej działalności handlowej, a nawet konieczność jej zakończenia przez Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie odniósł się w ogóle do kwestii czy argumenty Skarżącego są zasadne." Kolejno autor zażalenia zaznacza, że "skoro Skarżący wnosił o przyrznie mu prawa pomocy to nie dlatego, ż jego sytuacja materialna jest korzystna lecz wręcz przeciwnie. Przeciwko Skarżącemu została wszczęta egzekucja a to z powodu wypowiedzenia kredytu przez bank i aktualnie Skarżący boryka się z problemem utrzymania prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przyjętej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach fikcji prawnej zamiast uznania złożonych w sprawie zeznań świadków". Pismem z dnia 23 marca 2016 r. skarżący przedłożył dokumentację księgową obejmująca zeznania podatkowe za lata 2013- 2015. W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach złożył pismo zatytułowane "odpowiedź na skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22.02.2016 r., sygn. akt: I SA/Gl 1217/15" i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i wydanie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. 3. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia stwierdził, że nie jest ono zasadne. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił dostatecznie występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności. Dołączony do skargi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został bowiem w sposób wystarczający uzasadniony. Należy mieć na uwadze, że Sąd pierwszej instancji, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania spoczywa na stronie skarżącej. Skarżący dołączył do zażalenia zeznanie podatkowe za lata 2013- 2015 oraz bilans firmy za 2015 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione informacje są niewystarczające do dokonania miarodajnej oceny sytuacji finansowej skarżącego. W pierwszej kolejności skarżący nie podał innych źródeł dochodu, z których się utrzymuje. W aktach sprawy brak jest informacji o jego sytuacji rodzinnej. Skarżący nie podał, jakie dochody osiągają utrzymujący go członkowie rodziny oraz jak kształtują się jego miesięczne wydatki. Skarżący nie udzielił również informacji o posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że w związku z niepełnym przedstawieniem przez skarżącego jego sytuacji finansowej oraz rodzinnej, zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny zostały pozbawione możliwości dokonania oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym należy przyjąć, że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że skarżący nie wykazał, iż w jego przypadku zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zażalenie nie zasługiwało zatem na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.