II FZ 230/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu dnia 26 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 247/13 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. postanawia : oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 247/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 grudnia 2012 r. Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. skarżący J. F. wniósł zażalenie na to postanowienie. Wyrokiem z dnia 23 maja 2014 r. Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istota ochrony tymczasowej o jakiej mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprowadza się do tego, by do czasu rozpoznania skargi przez sąd strona skarżąca nie musiała wykonywać obowiązku nałożonego na nią w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Tego rodzaju rozstrzygnięcia mają zatem charakter wyłącznie tymczasowy. Stosownie do treści art. 61 § 6 p.p.s.a, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego. Postanowienie wydane w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu pozostają zatem w mocy jedynie do czasu wydania wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 maja 2014 r. oddalił skargę, to nie ma już możliwości dalszego procedowania w przedmiocie udzielenia stronie ochrony tymczasowej. Stwierdzenie formalnej niedopuszczalności wstrzymania wykonania decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2010 r., uniemożliwia dalsze odniesienie się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu na odmowę wstrzymania wykonania decyzji w kwestii spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.