II FZ 229/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 3/17 w zakresie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi C. [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 7 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 3/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA") po rozpoznaniu sprawy C. [...] spółki z o.o. w Łodzi (dalej: "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: "SKO") z dnia 7 marca 2014 r. w przedmiocie odmowy zwrotu oprocentowania od nadpłaty podatku od nieruchomości za 2005 r. postanowił: "1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 3784 (trzy tysiące siedemset osiemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego." Zażalenie na punkt 2 powyższego postanowienia wniosło SKO zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 201 § 1 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") w zw. z § 1 pkt 2 oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 5 oraz z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – polegające na niezasadnym ustaleniu w punkcie 2 zaskarżonego postanowienia kosztów postępowania sądowego podlegających zwrotowi na rzecz Spółki w łącznej kwocie 3.784 zł, w sytuacji gdy do zwrotu Spółce koszty postępowania sądowego należne były w łącznej kwocie 757 zł i należało zwrócić Spółce kwotę 867 zł tytułem nadpłaconego wpisu sądowego; - art. 200, art. 201 § 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 166 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że zwrot kosztów postępowania sądowego od organu administracji na rzecz Spółki w sprawie z zakresu zobowiązań podatkowych powinien nastąpić w wysokości obliczonej na podstawie wskazanej przez Spółkę wartości przedmiotu zaskarżenia – w sytuacji gdy ten zwrot kosztów postępowania sądowego w sprawie z zakresu zobowiązań podatkowych powinien nastąpić na podstawie ustalenia wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem albo na podstawie ustalenia braku wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem jak w tej sprawie. Z uwagi na powyższe SKO wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie punktu 2 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia w zakresie punktu 2 i zasądzenie od SKO na rzecz Spółki kwoty 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz zwrot na rzecz Spółki nadpłaconego wpisu sądowego w kwocie 867 zł, a także zasądzenie od Spółki na rzecz SKO niezbędnych kosztów postępowania zażaleniowego według norm prawem przepisanych w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że SKO uwzględniło skargę Spółki w całości i uchyliło własną decyzję z dnia 7 marca 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie odmowy zwrotu oprocentowania od nadpłaty podatku od nieruchomości za 2005 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W tych okolicznościach przyjąć należało, że przestał istnieć przedmiot skargi, jakim była decyzji z dnia 7 marca 2014 r. Postępowanie sądowe wszczęte na skutek skargi Spółki stało się więc bezprzedmiotowe. Z obrotu prawnego wyeliminowano bowiem akt administracyjny, który miał podlegać kontroli sądu. Uwzględnienie skargi przez organ czyni zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie do wyżej wymienionych kosztów WSA, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie zaliczył kwotę 1367 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego określonego zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi i koszty wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 2400 zł, tj. w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu swego zażalenia SKO zwróciło uwagę na fakt, że Spółka błędnie wskazała jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 45.565 zł i od tej wartości uiściła wpis stosunkowy w wysokości 1.367 zł. Należy jednak przypomnieć, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Skoro skarga Spółki w niniejszej sprawie została wniesiona do WSA za pośrednictwem SKO, to SKO zapoznając się z treścią skargi, doskonale wiedziało jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia podana przez Spółkę. Skoro SKO uważało, że wartość podana przez Spółkę jest nieprawidłowa, mogło zwrócić na to uwagę wcześniej, chociażby w swojej odpowiedzi na skargę. Jednakże z akt niniejszej sprawy nie wynika żeby SKO zgłaszało jakiekolwiek zastrzeżenia dotyczące wysokości przedmiotu zaskarżenia. Tym samym należy uznać, że SKO przyjęło za prawidłową wartość przedmiotu zaskarżenia podaną przez Spółkę. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza wskazanych w zażaleniu przepisów prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.