II FZ 216/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 112/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 13 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności zabezpieczające postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 112/18) odrzucił skargę T. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 13 listopada 2017 r. w przedmiocie skargi na czynności zabezpieczające. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału, doręczonym w dniu 29 listopada 2017 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie pełnomocnik do pisma z dnia 5 lutego 2017 r. załączył pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego. Zgodnie z jego treścią, podatnik upoważnił r.pr. M. B. do prowadzenia sprawy podatkowej przed wszelkimi sądami, organami postępowania przygotowawczego, organami administracji publicznej, innymi instytucjami oraz innymi osobami wraz z prawem substytucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu uznał, że przesłane pełnomocnictwo zawiera sformułowanie "do prowadzenia sprawy podatkowej". Ze względu na użycie formy pojedynczej Sąd pierwszej instancji przyjął, że przedmiotowe pełnomocnictwo jest pełnomocnictwem do prowadzenia poszczególnych spraw (art. 36 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.)), a więc powinno zawierać informację indywidualizujące sprawę, w której pełnomocnik upoważniony jest do działania w imieniu swego mocodawcy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie uważa, że w pełnomocnictwie do prowadzenia poszczególnych spraw konieczne jest zawarcie informacji, które pozwalają sądowi określić, do jakich spraw pełnomocnik dysponuje umocowaniem do działania w imieniu swego mocodawcy. Zdaniem Sądu wystarczające jest choćby zawarcie w pełnomocnictwie sformułowania dot. przedmiotu sprawy, np. "do reprezentowania w sprawie dot. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 r.". Dalej Sąd wywodził, że przesłane pełnomocnictwo zawierało tylko generalne sformułowanie "prowadzenie sprawy podatkowej", więc Sąd nie może zweryfikować, czy odnosi się ono do sprawy zawisłej przed WSA w Warszawie pod sygnaturą III SA/Wa 112/18. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie. Zarzuciła w nim rażące i oczywiste naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a to poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, przejawiające się w przyjęciu, że Strona nie uzupełniła braków formalnych skargi (przedłożenie pełnomocnictwa) w zakreślonym terminie, podczas gdy w sprawie nie budzi wątpliwości, że żądany dokument przedłożono w terminie. Zarzuciła także rażące i oczywiste naruszenie art. 36 pkt 1 p.p.s.a., a to poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, że pełnomocnictwo w sprawie, jak niniejsza, musi precyzować co najmniej wskazanie rodzaju zobowiązania podatkowego, podczas gdy możliwe jest na gruncie art. 36 ust. 1 p.p.s.a. udzielenie pełnomocnictwa ogólnego, umocowującego pełnomocnika do podejmowania wszelkich czynności przed organami, w treści pełnomocnictwa wskazanymi, co w realiach niniejszej spraw nastąpiło, kontestowane pełnomocnictwo obejmuje bowiem umocowanie pełnomocnika także do występowania w imieniu strony przed Sądami Administracyjnymi oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia w całości i nadanie biegu sprawie, wywołanej skargą, względnie uchylenie skarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponadto wniósł o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi przepis z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Na pełnomocniku strony spoczywa obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowym niezależnie od tego czy pełnomocnictwo zostało już przedłożone w postępowaniu administracyjnym (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Niezłożenie pełnomocnictwa, w sytuacji kiedy pismo strony wnosi pełnomocnik, stanowi brak formalny. Zgodnie zaś z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast nieusunięcie braków formalnych w wyznaczonym terminie rodzi określone skutki prawne. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd taką skargę odrzuca. Z akt sprawy wynika, że r.pr. M.B., składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie przedłożył pełnomocnictwa do reprezentowania swojego mocodawcy. Sąd pierwszej instancji wezwał go do usunięcia ww. braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni. W zakreślonym terminie radca prawny przedstawił dokument pełnomocnictwa, jednak Sąd pierwszej instancji uznał, że wezwanie wykonano nieprawidłowo, ponieważ przedłożono pełnomocnictwo zawierające sformułowanie "do prowadzenia sprawy podatkowej", z którego nie można wywnioskować, czy odnosi się ono do sprawy zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygnaturą III SA/Wa 112/18. Naczelny Sąd Administracyjny uważa, że w rozpoznawanej sprawie radca prawny, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału, przesłał pismem z dnia 2 lutego 2018 r. (k. 17 akt sądowych) prawidłowe pełnomocnictwo. Pismo przewodnie, usuwające brak formalny skargi z dnia 11 grudnia 2017 r., wskazywało sygnaturę akt tj. III SA/Wa 112/18 oraz zawierało załącznik tj. wierzytelny odpis pełnomocnictwa i dowodu opłaty skarbowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno treść pełnomocnictwa jak i pismo przewodnie strony skarżącej z dnia 2 lutego 2018 r. nie nasuwa wątpliwości, że T. M. złożył oświadczenie woli, którego treścią jest upoważnienie r.pr. M. B. do dokonywania w imieniu i ze skutkiem prawnym dla mocodawcy czynności prawnych w szeroko rozumianej szeroko rozumianej prowadzonej przed Sądem Wojewódzkim pod sygn. akt III SA/Wa 112/18. Przy interpretacji pełnomocnictwa należało również uwzględnić, że ten sam pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżonym do sądu postanowieniem, co również sugerowałoby, iż zakres udzielonego mu pełnomocnictwa obejmuje umocowanie do prowadzenia tej sprawy na jej kolejnym etapie, tj. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wreszcie, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł pominąć, iż wraz z zażaleniem na postanowienie Sądu pierwszej instancji, strona przedstawiła pełnomocnictwo, którego treść jednoznacznie potwierdza umocowanie r.pr. M. B. do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi. W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zaakceptować dokonanej przez Sąd Wojewódzki oceny spornego pełnomocnictwa. Z tego względu na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.