II FZ 171/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy z zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 732/17 w zakresie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.

W dniu 16 czerwca 2017 r. K.B., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik strony oświadczył, że o wydanej decyzji dowiedział się w dniu 12 czerwca 2017 r. podczas przeglądania akt sprawy (oświadczenie pełnomocnika w aktach podatkowych) oraz, że w tym dniu zapoznał się z treścią decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. Naczelny Sądu Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 732/17 w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy należy rozważyć, czy w sprawie doszło do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017r., oraz czy miało w związku z tym miejsce uchybienie przez skarżącego terminowi do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 r. odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazano, że doręczenie skarżącemu decyzji organu II instancji przez awizo nastąpiło w sposób nieprawidłowy. Z tego względu należy przyjąć, że termin doręczenia rozpoczął swój bieg w dniu 12 czerwca 2017 r., tj. w momencie, w którym pełnomocnik strony przeglądał akta sprawy (oświadczenie pełnomocnika w aktach podatkowych). Pismem z dnia 8 lutego 2018 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi wniósł zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 148 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Zgodnie zaś z art. 148 § 2 O.p. pisma osobom fizycznym mogą być także doręczane w siedzibie organu podatkowego oraz w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Natomiast w myśl art. 150 § 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego lub pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Porównanie treści art. 150 § 1 z art. 148 § 1 O.p., prowadzi do wniosku, że możliwość doręczenia osobom fizycznym pism przez awizo występuje tylko na adres zamieszkania albo na adres do doręczeń w kraju. Art. 150 O.p. nie obejmuje swoim zakresem adresu prowadzenia działalności adresata. Odnosi się do niej art. 148 § 2 O.p., niewymieniony w dyspozycji art. 150 O.p. Art. 150 O.p. nie dopuszcza zatem możliwości doręczania pism osobie fizycznej przez awizo na adres prowadzenia działalności, czy adres miejsca pracy (por. Ordynacja podatkowa, Komentarz pod red. L. Etel, s. 1016). Z tego względu dla kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ma ocena charakteru prawnego adresu wskazanego przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz zastosowana w związku z nią procedura doręczenia zaskarżonej decyzji. Jak prawidłowo wskazał sąd pierwszej instancji decyzja organu I instancji została skarżącemu skutecznie doręczona na adres zamieszkania: ul. H. w L. W nagłówku sporządzonego własnoręcznie odwołania od tej decyzji skarżący wskazał inny adres: ul. W. w L., dodając jednocześnie przed nazwiskiem nazwę firmy P. Skarżący nie wyjaśnił powodu zmiany adresu, nie określił charakteru prawnego nowego adresu, w tym nie wskazał wyraźnie, że nowy adres jest jego adresem do doręczeń. Natomiast w uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego oświadczył natomiast, że "próba doręczenia zaskarżonej decyzji nastąpiła na adres prowadzenia przez skarżącego działalności tj. przy ul. Wycieczkowej 26 w Łodzi". Z uwagi na opisany stan faktyczny sprawy należy uznać za słuszne rozważania sądu pierwszej instancji, że na korzyść podatnika należało przyjąć, że adres skarżącego przy ul. Wycieczkowej jest adresem prowadzenia działalności gospodarczej skarżącego. Na skutek powyższych ustaleń prawidłowo uznano, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję nie została skarżącemu skutecznie doręczona, i w konsekwencji skarga nie została złożona po upływie ustawowego terminu. W związku z tym w realiach sprawy zastosowanie znajduje art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Reasumując należy wskazać, że sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, który nie został uchybiony. Z tych powodów postanowiono jak w sentencji, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.