II FZ 171/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 lutego 2017 r. sygn. akt I SAB/Lu 16/16 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Przedmiotem zażalenia M. S. jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 20 lutego 2017 r., sygn. akt I SAB/Lu 16/16, w którym wezwano go do uiszczenia wpisu w kwocie 100,00 zł od zażalenia na postanowienie tego Sądu o odrzuceniu zażalenia. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej: rozporządzenie). W zażaleniu na to zarządzenie skarżący stwierdził między innymi, że art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) nakazuje orzeczenie co do istoty sprawy przed wezwaniem do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Jak stanowi art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarżący wniósł zażalenie od postanowienia WSA w Lublinie z 17 listopada 2016 r. o odrzuceniu jego zażalenia na zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu do usunięcia braków formalnych zażalenia. Złożenie takiego zażalenia, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, wiąże się z koniecznością uiszczenia opłaty w wysokości 100 zł. Sąd pierwszej instancji prawidłowo więc zastosował bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa. Powołany przez skarżącego art. 227 § 1 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Zgodnie z § 2 tego przepisu od zażaleń, o których mowa w § 1, nie pobiera się opłat sądowych. Z akt sprawy wynika, że postanowienie, od którego skarżący wniósł zażalenie, nie dotyczy kosztów sądowych, a więc przepis ten nie ma zastosowania w sprawie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.