II FZ 1596/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1530/13 odrzucające sprzeciw M. K. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1530/13 pozostawiającego bez rozpoznania wniosek M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1530/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") odrzucił sprzeciw M. K. (dalej: "Skarżący") od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 maja 2014 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej: "SKO") z dnia 4 września 2013 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Podstawą prawną wydanego orzeczenia był art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia WSA wynika, że wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2014 r. Skarżący zwrócił się do WSA o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 24 kwietnia 2014 r. Skarżącemu doręczono urzędowy formularz PPF celem jego wypełnia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie Skarżący nie złożył wypełnionego formularza PPF, natomiast w odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału oświadczył, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w niniejszej sprawie. Zarządzeniem z dnia 9 maja 2014 r. Referendarz sądowy WSA pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzenie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 29 maja 2014 r. Na powyższe zarządzenie, pismem złożonym w urzędzie pocztowym w dniu 6 czerwca 2014 r., Skarżący wniósł sprzeciw do WSA. W uzasadnieniu postanowienia WSA stwierdził, że w niniejszej sprawie Skarżący nie dochował siedmiodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Termin powyższy upływał w dniu 5 czerwca 2014 r., natomiast przesyłka zawierająca sprzeciw została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 6 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego). Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W zażaleniu Skarżący argumentował, że sprzeciw powinien zostać rozpoznany, gdyż siedmiodniowy termin do jego wniesienia powinien być liczony od dnia odbioru przesyłki zawierającej zarządzenie, a nie od dnia jej doręczenia, gdyż to sąd doręcza przesyłkę a nie jej odbiorca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od postanowień referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosowanie do treści § 2 art. 259 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się i w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Skarżący nie dochował ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 maja 2014 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że składając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego w urzędzie pocztowym w dniu 6 czerwca 2014 r., Skarżący nie dochował siedmiodniowego terminu przewidzianego na jego wniesienie, ponieważ termin ten upłynął z dniem 5 czerwca 2014 r. W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie mógł w takiej sytuacji postąpić inaczej, jak tylko odrzucić sprzeciw Skarżącego. Powyższej oceny nie zmienia również argumentacja Skarżącego zawarta w zażaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny za niezrozumiałe uznaje twierdzenia Skarżącego, że termin do wniesienia sprzeciwu liczy się od dnia odbioru przesyłki przez Skarżącego, a nie od dnia jej doręczenia. Pomijając oczywistą bezzasadność tej argumentacji Sąd zwraca uwagę, że przepis art. 259 § 1 p.p.s.a. stanowi wprost o siedmiodniowym terminie do wniesienia sprzeciwu liczonym od dnia doręczenia (podkreślenie Sądu) zarządzenia lub postanowienia, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. Zatem ustawodawca posługując się pojęciem "doręczenia" (a nie odbioru) przesyłki z datą tej właśnie czynności wiąże skutki prawne, gdyż skuteczne doręczenie jest warunkiem bytu prawnego orzeczenia. W niniejszej sprawie doręczenie zostało dokonane skutecznie w dniu 29 maja 2014 r. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny. działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.