II FZ 152/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Anna Znamiec po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1186/08 w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 25 września 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu Sąd podał, że skarżący posiada oszczędności w wysokości 100000,00 zł (wartość nominalna) w postaci jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych, uzyskuje dochody z pracy dorywczej pozwalające na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Sąd uznał zatem, że nie ma postaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego. W uzasadnieniu podkreślił, że dysponował kwotą 100000,00 zł w 2007 r., która była ulokowana w akcjach i jednostkach Funduszu Inwestycyjnego "A.". Stracił ponad 70 % swoich oszczędności, a obecnie umorzenie jednostek uczestnictwa byłoby związane dla niego z dużą stratą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba taka wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu miał obowiązek wszechstronnie i wyczerpująco odnieść się do przytoczonych we wniosku okoliczności i do materiału dowodowego zebranego w sprawie, co też uczynił. Należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 246 § 1 p.p.s.a. regulacja w nim zawarta stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., stosownie do którego strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przytoczone we wniosku okoliczności i przedstawione dokumenty podlegają ocenie Sądu w aspekcie weryfikacji przesłanek określonych w art. 246 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji dokonał analizy sytuacji majątkowej skarżącego. Sąd na mocy art. 255 p.p.s.a. wezwał o nadesłanie dodatkowych oświadczeń oraz przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego i dochodów. W przedmiotowej sprawie, z treści złożonego wniosku oraz złożonych dokumentów wynika, iż skarżący wykonuje prace dorywcze, osiągając dochód w kwocie 200,00 zł - 600,00 zł miesięcznie, który przeznacza na utrzymanie dziecka ponadto korzysta z pomocy rodziny i znajomych. Posiada akcje i jednostki uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym o wartości bieżącej ponad 40000,00 zł. Sąd pierwszej instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego zasadnie przyjął, iż nie można uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania - co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ponadto stwierdzić należy, że w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji należy wykazać, że narusza ono prawo. W niniejszej sprawie byłyby to przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które regulują zasady przyznawania prawa pomocy. M. S. w zażaleniu przedstawił ponownie swoja sytuację finansową, nie wskazując jednak na naruszenie prawa w zaskarżonym postanowieniu. Wobec wykazania, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji