II FZ 15/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, , , po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "M." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1420/14 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi "M." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009-2014 postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie.

1. Zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1420/14, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wezwał "M." Sp. z o.o. z siedzibą w K. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 28080 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 września 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009- 2014. Jako podstawę prawną swojego działania Przewodniczący powołał art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), a także § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej "rozporządzenie"). 2. Spółka nie godząc się z powyższym zarządzeniem wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 220 § 1 oraz art. 230 § 1 i art. 231 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia poprzez wezwanie spółki do uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi na decyzję, zamiast wpisu stałego. Zaskarżona decyzja ma charakter kasacyjny, nie określa więc obowiązku zapłaty określonej kwoty zobowiązania podatkowego i nie dotyczy bezpośrednio należności pieniężnej. - art. 230 § 1 i art. 231 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia wskutek uznania, iż od skargi na decyzję należy uiścić opłatę stosunkową w kwocie 28.580 zł. Tymczasem od przedmiotowej skargi na decyzję, jako decyzję o charakterze kasacyjnym powinna zostać wniesiona opłata stała w kwocie 500 zł, którą spółka uiściła wraz z wniesieniem skargi. 3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja organu odwoławczego została wydana na podstawie art. 233 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), tj. uchylono nią w całości decyzję organu niższego stopnia i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika natomiast, że wpis od skargi na decyzję kasacyjną o której mowa w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej jest wpisem stałym, określanym na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, tj. w kwocie 500 zł (zob. np. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 814/11, z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 171/12, z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt I GZ 559/13, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew przekonaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji nie są należności pieniężne w rozumieniu art. 231 zdanie pierwsze p.p.s.a. W decyzji tego typu organ nie kształtuje bowiem bezpośrednio zobowiązań czy praw materialnoprawnych podatnika. Innymi słowy, w decyzji kasacyjnej nie ustala się ani nie stwierdza istnienia po stronie podatnika skonkretyzowanego zobowiązania do zapłaty należności pieniężnej. Nie określa się też zobowiązania Skarbu Państwa względem podatnika. Jej moc wiążąca ogranicza się do wyeliminowania z przyczyn proceduralnych z obrotu prawnego decyzji organu niższego stopnia. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia wykazuje zatem jedynie pośredni związek decyzji odwoławczej z należnością pieniężną. Z kolei okoliczność, że decyzja organu niższego stopnia rozstrzygała sprawę co do istoty (w tym przypadku określała zobowiązanie podatkowe) nie ma znaczenia, skoro to rozstrzygnięcie organu odwoławczego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i to jego treść decyduje o wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3 § 2 pkt 1 i art. 52 § 1 w zw. z art. 230 § 1-2 oraz art. 231 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze stosownie do treści art. 185 § 1 w zw. z art. 198 i 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.