II FZ 1469/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 626/14 w zakresie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 1 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2013 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 626/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek W. B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 2 czerwca 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego do skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwanie, wobec nieobecności skarżącego, zostało doręczone dorosłemu domownikowi (siostrze skarżącego) 9 czerwca 2014 r. (potwierdzenie odbioru – k. 8). Termin zakreślony do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 16 czerwca 2014 r. Dnia 26 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, w którym wskazał, że uchybił terminowi z powodu nieobecności w kraju. Wyjaśnił, że pracuje za granicą i do kraju przyjeżdża – jak to określił – co jakiś czas, aby uzupełnić swoje sprawy. Dopiero po powrocie i zapoznaniu się z korespondencją stwierdził, że uchybił przedmiotowemu terminowi. Jednocześnie skarżący uiścił wpis, dokonując wpłaty za pośrednictwem rachunku bankowego 25 czerwca 2014 r. (potwierdzenie wpłaty – k. 11). Powołując się na treść art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd stwierdził, że przywołana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku okoliczność nie uprawdopodobnia braku jego winy w uchybieniu terminu. Z treści wniosku wynika, że skarżący większość czasu spędza poza granicami kraju, gdzie pracuje zarobkowo. Do Polski natomiast przyjeżdża sporadycznie celem uzupełnienia swoich spraw. W takiej zaś sytuacji skarżący, wyjeżdżając z kraju na dłuższy czas i pozostawiając swoje sprawy niezakończone winien był ustanowić pełnomocnika choćby w osobie członka rodziny (art. 35 § 1 p.p.s.a.), z którym pozostawałby w stałym kontakcie, i który na bieżąco informowałby go o stanie spraw, co pozwoliłoby skarżącemu na podejmowanie (osobiście, czy też przez ustanowionego pełnomocnika) stosownych czynności w terminie. Dopiero wówczas można by przyjąć, że skarżący dochował należytej staranności w dbałości o własne interesy. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zwrócił się ponownie z prośbą o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku strona powinna przy tym uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). W świetle wyżej cytowanych przepisów każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania instytucji przywrócenia terminu. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci, tj. niedbalstwa, rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy. Wykluczenie natomiast winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. W rozpoznawanej sprawie - okoliczność wskazana przez skarżącego - to jest przebywanie za granicą, nie jest przeszkodą nieusuwalną. Nie ma przy tym znaczenia, że skarżący pracuje za granicą dopiero od marca i na okres próbny. Sąd pierwszej instancji słusznie zwrócił uwagę, że skarżący, wiedząc o toczącym się postępowaniu sądowadministracyjnym, powinien wyznaczyć pełnomocnika, który informowałby go na bieżąco o korespondencji do niego przeznaczonej i ewentualnie w porozumieniu ze skarżącym, podejmowałby czynności mające na celu dochowanie terminów wyznaczonych przez sąd. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie skarżącego.