II FZ 140/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "B. [...]" sp. z o.o. z siedzibą w L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Po 803/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "B. [...]" sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 17 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia oraz zajęcia wierzytelności postanawia: oddalić zażalenie.

Przedmiotem zażalenia "B. [...]" sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: skarżąca, spółka) jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 27 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Po 803/19, w którym odrzucono jej skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 17 lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia i zajęcia wierzytelności. W motywach orzeczenia sąd podał, że skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi oraz do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki, tj. wyciągu z KRS, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczono skarżącej 31 października 2019 r. Skarżąca w terminie uiściła wpis, a ponadto w korespondencji z 6 listopada 2019 r. wysłała do sądu pełnomocnictwo do reprezentowania spółki przez pracownika. Działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) sąd skargę odrzucił. Uznał bowiem, że podmiot reprezentujący skarżącą w postępowaniu na podstawie art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. obowiązany był przy pierwszej czynności wykazać swoje umocowanie do działania w imieniu spółki, czego mimo prawidłowego wezwania nie uczynił. Skarżąca wywiodła od tego postanowienia zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Niezałączenie dokumentu, o którym mowa wyżej, stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Jeśli strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powyższej wykładni wskazanych przepisów w odniesieniu do dokumentu mającego wykazać umocowanie do działania w imieniu podmiotu wpisanego do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie zmienia również treść art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru nie czyni wezwania do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym. Podkreślić bowiem należy, że to na stronie, stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., spoczywa obowiązek wykazania umocowania do działania w jej imieniu. Dlatego nie można podzielić zarzutu zażalenia, że sąd mógł samodzielnie zweryfikować umocowanie prezesa zarządu do działania w imieniu spółki. W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi spółka twierdzi również, że ze względu na sposób doręczenia jej wezwania "została wprowadzona w błąd", gdyż w jednej przesyłce znajdowały się trzy pisma: wezwanie do uiszczenia wpisu, wezwanie do nadesłania odpisu z KRS oraz odpowiedź na skargę. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tego rodzaju argument nie może odnieść oczekiwanych skutków. Nieodczytanie treści któregoś z pism nadesłanych do spółki przez sąd świadczy wyłącznie o niedokładności osoby, która z korespondencją się zapoznawała, a nie o wadliwym działaniu sądu. Tymczasem tylko wykazanie przez skarżącą takiego wadliwego działania sądu uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.