II FZ 14/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 182/23 w przedmiocie odrzucenia skargi S.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2023 r., znak 1801-IOD.4102.31.2022 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2021 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 182/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę S.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2021 r. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej (małżonek) wniósł zażalenie, w treści którego nie sformułował jednak zarzutów odnoszących się do zaskarżonego aktu, w tym nie wskazał przepisów, które jego zdaniem akt ten naruszał. Wniósł o "uchylenie zaskarżonych czynności procesowych jak i orzeczeń rażących, oczywistych błędów proceduralnych czy zmianę zaskarżonego postanowienia ewentualnie skierowanie sprawy do I instancji celem ponownego rozpoznania czy przeanalizowania stanu faktycznego i prawnego oraz uzupełnienie postępowania w sprawie I SA/Rz 182/23 (...)". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpatrywanym zażaleniu (zatytułowanym jako: "Wezwanie. Skarga") pełnomocnik sformułował zarzuty w sposób całkowicie niezrozumiały. Z treści zażalenia trudno wywieść, co jego autor miał na myśli. Pełnomocnik zarzucił przy tym naruszenie nieobowiązujących w porządku prawnym Rzeczypospolitej Polskiej aktów (m.in. Konstytucji RP z 23 kwietnia 1935 r., Kodeksu Karnego II RP z 11 lipca 1932 r. itp.). Tytułował się ponadto jako "Dyrektor Zespołu Prawniczego w Kancelarii Prezydenta II Rzeczypospolitej Polskiej". W tym stanie rzeczy stwierdzić można, że zażalenie nie zawiera zarzutów. Przechodząc natomiast do oceny zaskarżonego postanowienia, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia należnego wpisu od skargi. Skarżąca została wcześniej wezwana do uzupełnienia braków fiskalnych skargi w trybie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Strona nie uzupełniła braków w terminie, w związku z czym skarga podlegała odrzuceniu, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu postanowienia Sąd przedstawił przy tym argumentację, którą Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłową i kompletną. W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że zażalenie strony skarżącej jest bezzasadne, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, stosownie do treści art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 198 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.