II FZ 1341/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 589/13 w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania w sprawie ze skargi A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 30 kwietnia 2013 r. o nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia oddalić zażalenie.

1. Zarządzeniem z 25 lipca 2013 r., I SA/Lu 589/13, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pozostawił bez rozpoznania pismo A, zwanego dalej skarżącym, stanowiące załącznik do pisma z 6 lipca 2013 r. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 21 czerwca 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie niniejszej. W ustawowym terminie skarżący wniósł zażalenie na wezwanie do uiszczenia wpisu, do którego załączył kserokopię zadresowanej na jego nazwisko koperty przesyłki poleconej, której nadawcą był Urząd Miasta w B, opatrzonej odręcznymi notatkami rozpoczynającymi się od słów "Jedno awizo....". W związku z brakiem odpisu ww. pisma skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 11 lipca 2013 r. został wezwany do złożenia jego poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało skarżącemu doręczone w dniu 18 lipca 2013 r. W zakreślonym terminie skarżący nie usunął wskazanego braku formalnego pisma, nadesłał bowiem jedynie poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię koperty bez odręcznych adnotacji znajdujących się na piśmie załączonym do zażalenia z 6 lipca 2013 r. Z uwagi na okoliczność, że pismo skarżącego załączone do zażalenia z 6 lipca 2013 r. nie mogło otrzymać prawidłowego biegu, gdyż pomimo precyzyjnego wezwania, nie został usunięty jego brak formalny tj. w zakreślonym terminie nie został złożony jego odpis, to na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a." wydane zostało zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. 2. Skarżący na powyższe zarządzenie wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia. W osnowie zażalenia skarżący wskazał, że "W dalszej części WSA pisze > Zaskarżam ten brak powagi, szyderstwo itd.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co nastepuje: Zażalenie jest oczywiście niezasadne. Zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Stosownie zaś do art. 49 § 1 i 2 P.p.s.a., jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z analizy akt sprawy wynika, że skarżący wniósł do WSA w Lublinie zażalenie opatrzone datą 6 lipca 2013 r., do którego dołączona została kserokopia koperty przesyłki pocztowej nadanej przez Urząd Miejski w B do skarżącego (k. 12 i 13 akt). Na tej kserokopii skarżący uiścił odręczny komentarz, opatrzony własnoręcznym podpisem, zaczynający się od słów "Jedno awizo". W związku z brakiem odpisu ww. pisma skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 11 lipca 2013 r. został wezwany do złożenia jego poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania skarżący nie wypełnił nałożonego obowiązku. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wobec niewypełnienia przez skarżącego wezwania, pismo zgodnie z obowiązującym prawem należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 P.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie doszło więc do naruszenia prawa, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.