II FZ 121/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 września 2025 r. sygn. akt I SA/Łd 412/25 w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 29 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 10 września 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 412/25, w sprawie ze skargi I. K. (dalej: Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 29 maja 2025 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, zaś nieprzedstawienie takiego dokumentu stanowi brak formalny. Składając skargę pełnomocnik Skarżącej nie dołączył pełnomocnictwa, w związku z czym został wezwany do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że pełnomocnik Skarżącej odebrał wezwanie w dniu 31 lipca 2025 r. i do dnia wydania zaskarżonego postanowienia tego braku nie uzupełnił. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę. Pełnomocnik Skarżącej na powyższe postanowienie wniósł zażalenie zaskarżając je w całości i zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że pełnomocnik Skarżącej był wezwany do złożenia pełnomocnictwa. Opierając się na powyższym zarzucie pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie rozważań dotyczących prawidłowości zaskarżonego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że pełnomocnik Skarżącej w swojej argumentacji opierał się tylko na jednym zarzucie, tj. nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego przez Sąd I instancji. Strona Skarżąca podnosiła, że Sąd wydający zaskarżone postanowienie niezasadnie ustalił, iż wezwanie do uzupełninie braków zostało prawidłowo doręczone, gdyż pełnomocnik Skarżącej w ogóle takiego wezwania nie otrzymał, w związku z czym nie miał możliwości uzupełnienia w terminie braków, poprzez złożenie odpowiedniego pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny po przeprowadzeniu analizy dokumentacji zebranej w aktach sprawy zauważył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z dnia 28 lipca 2025 r. wezwał pełnomocnika Skarżącej do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 p.p.s.a. Do akt sprawy zostało dołączone także potwierdzenie doręczenia powyższego wezwania. Oznaczone jest ono datą 31 lipca 2025 r. i podpisane przez pełnomocnika Skarżącej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie istnieją zatem podstawy do uznania, że pełnomocnik Skarżącej nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków. Przeczy temu jednoznacznie potwierdzenie doręczenia podpisane przez tegoż pełnomocnika. Uznać należało zatem, że wezwanie do uzupełnienia braków zostało prawidłowo doręczone. Nie sposób zatem zgodzić się z argumentacją pełnomocnika Skarżącej, według której Wojewódzki Sad Administracyjny dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego uznając, że doręczenie zostało dokonane w sposób prawidłowy. Jeżeli zatem doręczenie było skuteczne to pełnomocnik Skarżącej z całą pewnością nie uzupełnił braków w terminie, który mijał w dniu 7 sierpnia 2025 r. Odrzucenie skargi było więc w tym przypadku zasadne, co przesądza o prawidłowości orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z tych względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.