II FZ 121/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1070/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 12 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1070/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 12 lutego 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca została wezwana pismem z dnia 8 maja 2018 r. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Wezwanie pełnomocnik otrzymał dnia 10 maja 2018 r., a pismem nadanym w placówce pocztowej dnia 18 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił braki formalne skargi, wskazując że odrzucenie skargi może nastąpić jedynie w przypadku zaistnienia tzw. braku istotnego. W związku z niewystąpieniem w sprawie braku istotnego oraz mając na względzie fakt, że informacja o składzie osobowym uprawnionego do reprezentacji organu skarżącej znajduje się w aktach administracyjnych, pełnomocnik wniósł o nadanie biegu skardze. WSA w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej zwana: "p.p.s.a.") wskazując, że za brak formalny uniemożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu uznać należy zaniechanie przez stronę będącą osobą prawną złożenia dokumentu potwierdzającego jej reprezentację. Jest to brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do osób prawnych polega na przedłożeniu odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, a niewykonanie nałożonego przez sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi. Za nietrafny uznano zarzut podnoszony przez pełnomocnika strony, co do zasadności przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w związku z twierdzeniem, że jest to brak nieistotny, którego wydruk z KRS znajduje się w aktach postępowania administracyjnego. Od powyższego orzeczenia pełnomocnik Spółki wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie: - art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, skutkujące uznaniem, że pomimo zalegania w aktach sprawy wydruku informacji pobranej w trybie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 700 ze zm.; dalej zwana: "ustawa o KRS"), z którego wynikało umocowanie Sławomira Kurana (Prezesa Spółki) do reprezentowania skarżącej, skarga zawierała braki formalne, skutkujące tym, że skarga nie mogła otrzymać prawidłowego biegu; - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie brak formalny skargi był brakiem nieistotnym, tj. nie skutkował niemożliwością nadania skardze prawidłowego biegu, co wyłączało możliwość zastosowania tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem tym w przypadku spółki prawa handlowego jest co do zasady odpis z rejestru przedsiębiorców KRS. Zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a w sytuacji, gdy strona nie uczyni zadość wezwaniu w tym zakresie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powyższego stanowiska nie zmienia okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów odpisy, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z KRS. Nie znajduje uzasadnienia stanowisko zawarte w zażaleniu, że sąd w każdym czasie może zweryfikować wydruk informacji pobranej w trybie art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS. Należy podkreślić, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej zwana: "CBOSA"). Oceny tej nie podważa okoliczność wskazywana w zażaleniu, że odpis KRS zalega w aktach sprawy. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego, zasadą jest - jak wskazano wyżej - że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 (w tym co do osób prawnych będących spółkami kapitałowymi - osoby uprawnione do działania w ich imieniu), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Prawidłowa jest zatem konstatacja Sądu I instancji, że nie zwalnia z wypełnienia dyspozycji tego przepisu złożenie odpisu KRS, wykazującego umocowanie do działania w imieniu spółki w innej sprawie tego podmiotu i poinformowanie Sądu, że taki odpis znajduje się w jego posiadaniu ale w innych aktach – w niniejszej sprawie w aktach administracyjnych sprawy. Ponadto należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu w aktach administracyjnych brak jest w ogóle odpisu czy informacji odpowiadającej odpisowi z KRS, która wskazywałaby na umocowanie określonej osoby do działania w imieniu skarżącej. Wobec tego, Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucając skargę, w sytuacji gdy na wezwanie Sądu strona skarżąca nie złożyła dokumentu, z którego wynika sposób jej reprezentacji. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.