II FZ 1192/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Go 106/14 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 23 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych postanawia : oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Go 106/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił wniosek K. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia 23 grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 28 stycznia 2013 r. wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych. Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę wnosząc wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego. Skarżący nie uzasadnił powyższego wniosku, ograniczając się do wskazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w postaci zaprzestania działalności na skutek egzekucji w kwocie 7.830,0 złotych. Skarżący wskazał jedynie, iż ma na utrzymaniu partnerkę i dwójkę dzieci w wieku 4 lat i 5 miesięcy. Na bieżąco opłaca składki do ZUS oraz zobowiązania do urzędu skarbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie przywołał treść art. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") stwierdził, że skarżący nie wskazał zdarzeń i okoliczności uzasadniających zaistnienie przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji Sąd I instancji stwierdził, że brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 17 maja 2014 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Podniósł nowe okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że jest na zwolnieniu lekarskim oraz, że został skierowany na rehabilitację. Ponadto, podkreślił, że otrzymywany zasiłek chorobowy jest bardzo niski, więc egzekucja 7830 zł spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla rodziny skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. W rozpoznawanej sprawie brak właściwego uzasadnienia zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego spowodował nie tylko, że we wniosku tym zabrakło obligatoryjnego wskazania na okoliczności, które mogłyby zaistnieć w wyniku wykonania decyzji i spowodować szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, ale i to, że Sąd pierwszej instancji nie mógł ocenić wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową strony. Informacje o sytuacji majątkowej skarżącego nie znajdowały się w aktach sprawy, ani też strona nie dołączyła ich do wniosku. W przypadku bowiem, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Negatywnej oceny wniosku skarżącego nie mogły zmieniać też argumenty podniesione w zażaleniu. Zażalenie jest bowiem jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania. Tym samym prawidłowe jego skonstruowanie, które polega na nienaruszeniu istoty tego środka prawnego, sprowadza się do próby podważenia oceny dokonanej przez podmiot, który wydał dane postanowienie lub zarządzenie. Wskazywanie zatem w zażaleniu nowych argumentów, które miałyby wspierać bezpośrednio rozpoznany negatywnie wniosek w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego jest nieskuteczne, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów za wnioskiem w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Tym samym przekreślono by sens instytucji środka odwoławczego, co byłoby tożsame z naruszeniem przepisów p.p.s.a. konstytuujących ów środek (por. postanowienia NSA: z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II FZ 464/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przede wszystkim należy jednak podkreślić, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Co do zasady przymiotu wykonalności nie posiadają więc decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków. Bezprzedmiotowe jest wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowej, gdyż decyzja taka nie podlega w ogóle wykonaniu, w szczególności w postępowaniu egzekucyjnym ( por. t. 7 do art. 61 w B. Dauter, Komentarz do art.61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, publ. baza LEX 2013). Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.